Wij Girl Geeks zijn de veelzijdigheid zelve. Niet alleen geeken we erop los, we hebben ook nog een mening. En die mochten @bnox, @imkedielen, @beatever, @tamaragielen en ik geven toen we de jury vormden van het VTM-programma Chef vs. Vlaanderen.
In het statige kasteel van Laarne genieten we elk van maar liefst 2 hoofdgerechten. Eén van chef kok Jeroen De Pauw en de andere bereid door een relatief onbekende Vlaming met al dan niet enigszins professioneel uitgesponnen culinaire aspiraties. De jury (wij dus) kiest het beste gerecht.
Welk gerecht uiteindelijk de meeste stemmen krijgt, moet je zelf maar gaan zien op VTM, ergens rond eind augustus.
Foto: Glenn Van Hoof
Tot die tijd kan ik je aanbevelen een kijkje te nemen op de Solo website. Hier vind je een nieuwe community voor iedereen die graag kookt. Maak een profiel en een kookschriftje aan en wissel de tofste recepten uit met andere leden. Open source cooking dus!
Dit is wel al m’n vierde digitale kookschriftje (allrecipes.com, AlbertHeijn.nl en eetidee.be), maar deze site ziet er wel zo gesmeerd (sorry kon het niet laten) uit dat ik ‘em er gewoon bij pak. Een echte hobbykok heeft toch ook meer dan één kookboek? 
Op dinsdag 9 juni verzamelde een roedel wilde blogsters en een hond zich ten huize Monica. En ze hadden hongerrr!
Gelukkig kregen we van Philippe De Vos en zijn vrouw Isabel naast een snelcursus champagnefles sabreren ook twee Fox in a Box-boxes om zelf te proberen. Het concept van Fox in a Box is even eenvoudig als geniaal: in de doos zit een heerlijke maaltijd om thuis te assembleren en van te genieten. Denk dus aan van die bouwpakket maaltijden, maar dan op restaurantniveau. Want de ingrediënten zijn stuk voor stuk echt top en bovendien al zover behandeld dat het werk dat jij in de keuken zult hebben geminimaliseerd wordt. But mind you: alles is kraakvers!
Als voorgerecht bakten we coquilles in kokosboter en serveerden die met paksoi en een heerlijk limoensausje. Het hoofdgerecht was een soort rollade van ossenhaas met verse kruiden, een tomaten taartaartje, verse frietjes en een kruidige mayonaise. Het was zo lekker, dat er gerust nog een keer werd opgeschept. Er was dan ook ruim voldoende – en we hebben ons echt niet ingehouden! Tussendoor viel er bovendien ook steeds iets te snoepen of te knabbelen, ja ook daar heeft de sluwe (doch zeer sympathieke) Fox aan gedacht.
Toen we de vlam in ons dessert lieten slaan (crème brûlée) was het al 23.30 uur geweest. Ondertussen hadden we super goed gegeten en de wildste verhalen over tafel gesmeten. En nee nee, what was said in Zottegem, stays in Zottegem!
Conclusie: Fox in a Box is een absolute aanrader! Per gang heb je hooguit 20 minuten werk, zodat je niet als gastheer/-vrouw je gezelschap te lang in de steek hoeft te laten. Het leukste is het als iedereen een beetje meehelpt. Toegegeven: Gudrun en Monica waren veruit het fanatiekst, maar verder heeft toch iedereen wel een bijdrage geleverd en maakten vele handen het al redelijk lichte werk nog iets lichter. Met de duidelijke receptuur en de kwaliteit van de ingrediënten kunnen de gerechten ook bijna niet mislukken. Get them here!
Bedankt Zofie, Sofie, Monica, Clo, Helena, Gudrun en natuurlijk de familie Fox in a Box voor een onvergetelijke avond!
Na een week hard werken kan het zo verleidelijk zijn om maar gewoon lekker een dagje binnen te blijven en niks te doen. Fijn dat er dan mensen zijn die je overtuigen dat het tegenovergestelde doen juist veel nuttiger en vooral aangenamer is. Ze krijgen meestal gelijk. Vandaag toch zeker: het was een heerlijk dagje Luchtbalfeesten en Park (ont)Spoor Noord. Thanks, Sandman!
Op de vorige editie van de Brussels Girl Geek Dinner zagen we elkaar voor het eerst, de Sony Vaio P Series Lifestyle PC en ik. Love at first sight, zeg ik u! Ik heb z’n ergonomische toetsenbord even mogen beroeren en ik heb gevoeld hoe aangenaam hij in de hand ligt. Als Sony dus zo gul is om één van deze beauties van de hand te doen in ruil voor een originele publicatie, voel ik mij geroepen een poging te wagen.
Papier, inkt, slapeloze nachten, bloed, zweet, het topje van mijn vinger, een occasioneel traantje en mijn volledige credibiliteit heb ik over voor de nieuwe notebook van Sony. Echt? Jawel! En dat ga ik nu bewijzen.
Gun je het me? Plaats dan het filmpje op je Facebook-account, blog of tweet er over:
“@sasvangent wil de Sony Vaio Lifestyle PC winnen! http://tinyurl.com/saskiavaiop Please RT!”
Eeuwige dank zal uw deel zijn
De tijd vliegt en ik vlieg vrolijk mee. Waar ik mij zoal mee druk bezet, vraagt u? Werken vooral. En een beetje van hot naar her vliegen dus – zij het vooral binnen de landsgrenzen. Ik heb het idee dat het er niet minder op gaat worden, which is good, I’d say.
Ondertussen pik ik natuurlijk nog wel eens een Brussels Girl Geek Dinner mee. Ook de afgelopen editie was weer super, al vond ik de man-met-de-rode-hoge-hoed een beetje out of place. Van de Goedele, Belvita koekjes en de Liefmans Kriek in de goodie bag werd ik dan weer erg gelukkig. Het was een wilde avond, de wildste BGGD die ik al heb mogen meemaken. Maar wat wil je, met een thema als ‘Sin’…
Op 15 mei woonde ik de eerste editie van Twiist.be bij. Het was een interessante dag. Ook al waren niet alle presentaties van toepassing op mijn vakgebied, toch viel er genoeg inspiratie te rapen. Goed gedaan, Filip en Simon!
Oh en dan was er nog Kyteman in de AB te Brussel. Nadat het me twee keer gelukt is om dit 21-koppig hip hop-orkest te missen, terwijl ik op het festival in kwestie was én de band bovenaan m’n to see-list stond. Lang verhaal. Maarrr, ik heb ze gezien! Eindelijk! En ze waren goed!! En ze komen terug!
Foto’s: Roland Verbrugge
Gekkenhuis! Wat was april een maaaanische maand! In tamelijk positieve zin dan toch.
3 & 4 april: STRP-festival
Ligt het aan mij of zijn de eerste keren dat je een festival meemaakt meestal de beste? STRP was leuk, maar de editie van vorig jaar staat me iets overweldigender bij. Mijn officiële verslag lees je hier.
18 & 19 april: weekendje Durbuy
Smakeloze bestemming, ik weet het, maar ik had nog zo’n cadeaubox (van Franse makelij) liggen en die moest op. Durbuy was de dichstbijzijnde bestemming en Y en ik zijn niet vies van een beetje moeilijk doen, dus gingen we voor het klim en klauterparcours van de Via Ferrata. Ik heb geen talent, maar ergens doe ik dat wel graag, klauteren. En moeilijk doen dus.
Mijn ex-collega’s lachen altijd met het parcours. Het zou kinderspel zijn, niets voorstellen, enzoverder. Nou, dat hebben we geweten. Al bij het eerste laddertje kreeg ik het even te kwaad, ik had geen idee hoe ik het aan moest pakken. Regelmatig moet je je lijf vertellen dat het heus wel goed komt, voordat je jezelf over een rots werpt. Ik was ook best blij met die paar uurtjes sportschool, want zoveel kracht heb ik van nature niet in mijn armen. Ik vond het al met al dus een best pittig, maar wel tof parcours. Smaakt naar meer. Van 2*-hotel L’Esplanade had ik heel lage verwachtingen, maar de kamer was erg ruim en er was een riante douchecabine. Kon slechter. Een vervelend voorval met de auto was een dikke domper op de feestvreugde.
21 t/m 29 april: Citytrip New York
Opvallend veel mensen vroegen me waarom ik naar New York ging. Voor mij is het antwoord zo evident: New York moet je toch gezien hebben? De reis ernaartoe kostte Chantal en mij 36 uren, van deur tot deur. De overnachting op de harde grond van Washington Dulles airport kregen we als extraatje erbij. Onze bagage deed er nog iets langer over. Een bepaalde luchtvaartmaatschappij kan zich nog aan een brief verwachten (van ons en van de andere honderden gedupeerden, waarschijnlijk). Maar dan eindelijk in New York, herenigd met onze spullen en na eindelijk een goede nachtrust gehad te hebben, waren we niet te stoppen.
We hebben vooral veel rondgelopen en van het New Yorkse leven geproefd door er af te spreken met locals en te CouchSurfen in Brooklyn. Zodoende hebben we weinig toeristisch gedaan, maar wel de stad ‘beleefd’. Dankzij ultieme insider tips belandden we zodoende in een hippe underground club en heb ik de aarde gered door m’n leven te wagen in een intergalactische battle in Washington Square Park.
En geshopt natuurlijk, wat dacht je! De buit is bescheiden, doch de moeite waard. Afgezien van dat leuke vintage jurkje dan, waarvan de naden het al bij de eerste draagbeurt begaven. Anyway, ik wil sowieso nog terug naar die stad. Zou er zelfs best een tijdje willen wonen.
Een tijdje terug viel hier een hyperdeluxemodernesuperflashy bakvorm op de mat. Piet Huysentruyt probeerde vanaf de sticker mijn vertrouwen te winnen met zijn bekende smile. Point Virgule, zo heet de door hem geïnspireerde productlijn. De bakvormen zijn gemaakt van polymeer en ontwikkeld in samenwerking met de NASA. Nou nou. De makers pretenderen tevens dat de Point Virgule bakvormen energiebesparend, geschikt voor diepvries, oven en microgolfoven zijn. Ik ga ‘em deze eerste keer gewoon eens testen op gebruiksgemak.
Ik wilde een lentebaksel maken en het duurde even voor ik had bedacht ‘wat dan’. Nu ja, wat zegt nu harder ‘Léééénte!’ dan een radijsje? Ik ben bovendien helemaal verliefd op die schaamteloze roze-rode kleur. Gecombineerd met groen en geel moet dat toch een vrolijk resultaat geven?
Den dienen van den IBBT hebben iets tofs bedacht: de INCA-awards. Onderscheidingen voor innovatieve en creatieve applicaties, te ontwerpen door… jou! Ik vond het eerst een beetje vaag en voelde me tijdens de teaser campagne niet echt aangesproken, maar nu de pagina met alle info online staat, zie ik het toch volledig zitten om daar nog eens een schaars vrij uurtje aan te besteden. En dat zou jij ook moeten doen, want je kunt vast wel een tof concept bedenken voor een applicatie die het leven van de gewone burgermens eenvoudiger of zelfs aangenamer maakt.
Het INCA (INnovative and Creative Applications)-project is geïnspireerd op Social Innovation Camp, oftewel Sicamp, waarbij deelnemers worden uitgedaagd sociale technologie te gebruiken voor verbetering van de samenleving. Sommige projecten zijn heel doelgroepgericht. Andere weer heel breed toepasbaar. Erg leuk vind ik het voorbeeld fixmystreet.com, een website waar mensen bijvoorbeeld losliggende stoeptegels en het ontbreken van straatverlichting. Je kunt zien hoe en wanneer de problemen opgevolgd worden.
Dus kom op, verbeter de wereld: begin met een applicatie, ofzoiets. Ik zie je dan bij de award uitreiking op 12 mei. Uiterste inzenddatum is trouwens 27 april. En dat is al best snel, so get busy!
Tijdens de laatste drie edities van de Brussels Girl Geek Dinners heb ik, zoals vele GG’s met mij, in totaal 3 flesjes nagellak en tien volledig professioneel gestyle nagels gescoord. Zou de nagellakindustrie het op ons gemunt hebben, denk je? Ik vind het prima, want het heeft de nagelprutser in mij terug wakker gemaakt. I want more! Ik wil weer elke nagel in een andere kleur! Maffe kleurtjes! Snoepkleurtjes! Toxische kleurtjes! Jaaaaa! Hier twee (nog redelijk brave) voorbeeldjes. Niet schrikken als ik één dezer dagen felgekleurd (doch zelfgelakt, want van die nepnagels vol frutsels zijn en blijven fout in mijn boek) uit de hoek kom.*
Gwen Stefani-paars
Strontvlieggroen
