11 juli 2008, 11:46 pm
Ingedeeld onder: mijmeringen
Ik had het me zo mooi voorgesteld: Y. zou terugkomen van zakenreis naar Spanje en ik zou hem afhalen van het station. Ik zou een cake bakken, met bosvruchten en munt erin, met een topping van witte chocolade en lavendel. Mijn snoezigste jurkje (lichtblauw, met kersjes en zwaluwtjes) hing al een week prominent in de slaapkamer. Mijn haar zou in een hoge paardenstaart gebonden zijn en fresh faced zou ik daar staan op het perron, met in mijn handen een bos zonnebloemen (om de overgang van de Spaanse zon naar het Belgische grauwe wat milder te maken, awww). Ja, ik zou als Charlotte zijn, van Sex in the City. Close to perfect and cute as a button.
Natuurlijk liep het allemaal anders, want ik ben Charlotte niet. Ja, ik was op tijd gaan slapen. Een verkoudheidje deed mij extra lang slapen, dus je raad het al: ik werd om 12 uur wakker. Een voicemailbox met berichtjes die van vrolijk over bezorgd tot zwaar geïrriteerd gingen, deed mijn suffe kop verhelderen. Binnen 5 minuten zou Y. landen op Gent Dampoort en ik stond daar nog in mijn slaapshirt. Ik stak mijn vuile lijf in het schattige jurkje en trok de slaapstaart uit mijn haar. Na een rit waarmee ik zeker door de selectie van Gumball 3000 zou geraken, kwam ik 10 minuten te laat en zonder bloemen bij het station. Beteuterd pruilend ‘ik heb gefaald’ gaf ik Y. een welkom thuis-kus. Hij was niet boos, gelukkig.
Op tafel staat alsnog een bos lelies (bloemenman had in het geheel geen zonnebloemen vandaag, ‘doeme toch), een Tupperware-schaal met bosvruchten-munt cupcakes met een topping van witte chocolade en lavendel, restanten van de chocoladefondue, in bed ligt een tevreden vent en binnen handbereik het draaiboek voor de volgende terugkomst van een zakenreis. Nu nog onthouden de wekker te zetten.
10 juli 2008, 11:01 pm
Ingedeeld onder: mijmeringen
2. De bloemen zijn inmiddels weg, nadat ze een goede week gigantisch hebben staan pronken op mijn desk. Sommige collega’s heb ik al die tijd gewoon niet gezien omdat die bloemen ervoor stonden. Ik heb ook een Bongo gehad. Waarom dan? Nou, omdat ik een soort van promotie heb gemaakt. Omdat ik nu een soort van marketing manager ben. En daar durf ik al bijna ronduit en hardop voor uit te komen.
HOE ERG IS DAT?? Al die jaren indoctrinatie van BUST (hail!), Paul Arden (hail hail! en RIP) en Viva (beetje hail), van ‘dames wees toch niet zo bescheiden’ en ‘go girl go!’ enzo ten spijt, sta ik op het moment suprème te blozen als een Cabage Patch Kid. Het is gewoon effe wennen, ok?
3. Het was ook Y. die me blij maakte: ik heb weer een fototoestel! En nog wel eentje met rolletjes! Ja lach maar, maar ik vind het ideaal voor op vakantie. Bovendien is het toch leuk om een filmpje te laten ontwikkelen en de spanning te voelen groeien tot je de envelop open doet en ziet wat er voor moois erin zit… I’m a retro-geek. Het is d’n deze. Ik had vroeger z’n oudere broertje, maar die heeft na tig festivals en een wereldreis de geest gegeven op de operatietafel. May it rest in peace.
4. Score bij de vintage-kleding-kilo-knaller: toch al een goede 1,5 kilo - and counting. Het adres geef ik je wel op verzoek. Can’t share in public. Me too selfish.
Ja, Brussels Girl Geek Dinner #6 was er eentje om in te lijsten. Lamot in Mechelen vormde een mooi decor voor onze coven meeting. De broodjes waren lekker (al mikte ik steeds op die met zalm, om dan toch steeds met een broodje préparé te eindigen. weird..) en de gespreken leuk, interessant en soms van bedenkelijk niveau - en zo hebben we ze ook wel eens graag, nietwaar?
Er was een lezing over paleofuturisme, ‘A Girly historic Future’, we bezochten de Anno Expo, deden ondertussen van PlurkPlurk en TwitterTwitter en toen waren natuurlijk de Plurkbananen aan het dansen (wie em geroteerd krijgt, verdient een pintje). Ja het was een zeer leuke avond. U kunt er ook een proefje van krijgen alhier.
Oja en we kregen nog lekkers van ome Jacques, iets om lekkers in te doen van ome Disney on Ice, een zak soep van tante Knorr, iets om soep op te knoeien van (C)ome a Casa en ik, als ‘belspeldel’ (hoe is het toch in vredesnaam mogelijk dat ik in amper een paar uur alweer een dergelijke reputatie heb??? Is it my MD-bra showing again? *sigh*) was blij wat Bongo’s te mogen uitdelen.
Maar wat ik u ergens in de loop van de week nog ga vertellen:
- hoe het was op de Brussels Girl Geek Dinner #6 (tipje van de sluier: ‘zeer tof’)
- dat er een enorme bos bloemen op mijn bureau staat en dat ik slowly but surely een term als ‘promotie’ durf te gebruiken.
- dat ik een fototoestel ga kopen/heb gekocht (en wat voor één!)
- hoeveel kleren ik straks ga kopen bij de ‘vintage kleding kilo knaller’, hier om de hoek.
Het EK is voorbij, voor de Nederlanders dan toch. De vlaggetjes worden binnen gehaald en de welpies verdwijnen in een lade. Jammer, ik had graag nog een editie van het voetbalbal van F.C. De Unie meegemaakt (was ziek dit weekend. Hoe lullig! In het weekend ziek zijn!!). Gelukkig hebben we de foto’s nog (je herkent mij aan een oranje shirtje en een glas Heineken in de hand).
Met een voetballer aan mijn zijde brandt in onze huiskamer het groene vuur natuurlijk volop deze weken. Tot zondag 29 juni hoef ik me geen illusies te maken over romantische avondjes bij kaarslicht of hand-in-hand flaneren over één of andere strandboulevard terwijl we de zon in de zee zien zakken. Neen, pizza’s, pasta’s en andere gemaksmaaltijden voor de tv zullen minstens evenveel waardering (en aandacht) krijgen als mijn exorbitantste keukencapriolen. Ik ben geen voetbalfan en mensen met oranje schuim-toeter-hoeden begrijp ik niet. Maar resistance is futile, het is buigen of barsten voor het EK-voetbal. Een beetje hilarisch was het wel om vorige week thuis te komen en mijn Belg in een belachelijk oranjetenue aan te treffen, want ja: hij staat als één West-Vlaming achter Oranje. Ik zal er maar naast gaan staan.
En dan was daar de eerste match van mijn heimat’s ploeg. Y. trok een schattig shirtje aan en ging de match 2 km verderop, net over de grens dus, in een Nederlands cafeetje bekijken. Fine, dacht ik, gaf een kus en werkte mijn petticoat af. Het was juist tegen het einde van de eerste helft toen ik de tv aanzette en de 2-0 in het voordeel van Nederland zag staan. Hmm, toch wel knap. Even heb ik nog gezocht naar mijn ruggengraat, maar een oranje kledingstuk en het café had ik eerder gevonden.
En zo zag ik dan toch nog de derde goal, met een Heineken in de hand, naast mij een bende Belgen die ‘hup holland hup’ scandeerden: het begin van de wereldvrede.
Of ik nog eens naar Werchter wil dit jaar. Er ligt een perskaart voor me klaar. Nee, dit jaar bedank ik voor de eer: na meer dan 10 jaar hardcore festivallen ben ik eerder toe aan iets nieuws.
Dour was destijds zoiets leuk nieuws: ons tentje plempten we op 20 meter van de ingang van het festivalterrein en het was het beste festival ever. Maar tegenwoordig is Dour telkens uitverkocht, dus ben ik al twee jaar niet meer geweest. Is er nog zo’n ruwe diamant te vinden? Vriendinnen vertelden van een onvergetelijk evenement in iets wat Verneukpan heet in Zuid Afrika. Alleen de locatie klinkt al geweldig. Dichter bij huis werd het Melt!Festival getipt. En jawohl, dit ziet er speciaal uit: moddervette line up en een bijzondere eiland vol staalconstructies in Duitsland. Goeie kans dat ik daar dit jaar mijn portie festivalgeluk ga halen.
Gisteren liep ik nog eens over een kermis. Rare uitdrukking eigenlijk, want zo athletisch of gigantisch ben ik natuurlijk niet, maar affijn. Het viel me op hoe weinig de attracties eigenlijk veranderd lijken te zijn ten opzichte van, nu ja, pak een jaar of 18 geleden. Er is nog altijd de Polyp, de muizenachtbaan, de carrousel en er zijn natuurlijk botsautootjes en schiettenten. De zoete walmen van glazuurde appels en vers gebakken churros deden me enigszins weemoedig terugdenken aan de dorpskermissen die in omvang nog geen kwart vormden van deze Sinksenfoor. En piekendag, waarbij alle ritten maar 1 gulden kostten. Maar tegenwoordig kost de Polyp wel 3 euro. 3 yeppos! Dat zijn 7,4 Oud Hollandsche guldens! Oftewel evenzoveel weken zakgeld!
Dinsdagavond ook naar de halve finale van het Eurovisie Songfestival gekeken? Het Oh julissi van Ishtar werkt me (vooral in de uitvoering van niét-leden van de band Ishtar) danig op de zenuwen. De inzending van Nederland is wat braafjes, maar toch vind ik het erg jammer dat geen van beide door is naar de finale. Vroeger ging het namelijk nog echt om de liedjes en was heel Europa gewoon in de ban van France Gall, Sandra Kim en Teach-In. Tegenwoordig wint het land met de grootste sms-robot.
Het leukste liedje van 2008 komt uit Frankrijk en zal vanavond in de halve finale staan. Of het erdoor komt betwijfel ik, maar het is alvast mijn feel good hit of the summer ‘08. Alsof de Beach Boys reïncarneerden in het jonge lijf van Sébastian Tellier. En de Beach Boys zijn ook van vroeger. Toen alles nog goed was. En de Polyp nog minder dan een gulden kostte.
edit: Yeay, Sébas is toch door! I love to be wrong. Soms toch.
Ha, da’s leuk: een New Yorks radiostation doet specials over Nederlandse muziek! Vroeger dacht ik er anders over (en heulde ik vooral met Belpop), maar vooral de laatste jaren gebeurt er veel leuks in het noorden. Recent werk van Voicst, Gram en De Jeugd van Tegenwoordig is daar het bewijs van. Tof dat de schokgolf blijkbaar tot aan de andere kant van de Atlantische Ocean te voelen is. Zeker eens die uitzending van Spotlight in the City luisteren! Perfecte stoomcursus Nieuw Amsterdams. Grappige presentatiestijl, ik had Lottie echter wel graag ‘Krentenbol’ horen zeggen
Hopelijk komen er nu nog af en toe wat leuke dames van de Girl Geek Dinner van gisteravond hier af en toe langswaaien. De Senseo staat altijd klaar, hè (ha_ha_).
Kan ik van de gelegenheid gebruik maken om wat gerucht te geven aan een nieuw project in België: de StoereVrouwen. StoereVrouwen zijn van het soort dat graag eens af en toe stilstaat bij haar consumentengedrag. Zou ik niet eens een bio-hoeve-kipje proberen, in plaats van de geëikte batterijfilet? Oxfam of andere Fair Trade koffie is lekker en niet veel duurder dan de standaardmerken. En waarom eens niet een leuk kadootje kopen bij de Wereldwinkel? We wisselen tips uit om net even een tikkeltje bewuster om te gaan met de aarde en z’n bewoners. Ook is het zeker de bedoeling leuke dingen te organiseren, zoals kledingruildagen (onder het motto ‘Jouw vod is mijn vintage’) en biologische wijntjes proeven. Inschrijven verplicht je tot niets, maar opent wel deuren. Doe je mee?
