Regelmatig stel ik mij de vraag: waarom heb ik toch zoveel cd’s? Mijn vinyl kan ik niet weg doen, maar cd’s, dat zijn toch maar plastic schijfjes in plastic doosjes. Cd’s zijn eigenlijk niet meer echt van deze tijd. Nee, ik zou nu voor eens en altijd korte metten maken met die 6 bananendozen kunststof! Alles inladen in iTunes en dan zien of ik er nog wat aan niet te kieskeurige straatstenen zou kwijtraken.
Ja, vergeet het.
Want als ik weer eens door de dozen, onuitgepakt en ongesorteerd en tegenwoordig zelfs verspreid over 2 adressen, grasduin, op zoek naar dat ene album (DAAU in dit geval), kom ik zoveel leuks tegen. Krijg ik bij elke cd een flashback naar het moment dat ik hem kocht of kreeg. Echoën zachtjes emoties, verhalen en avonturen van lang geleden.
Ik streel nog eens over de honderden ruggetjes, glimlach en beloof dat ze in de volgende woning weer naast elkaar mogen pronken, in meterslange rijen.
Nu nog een cd-speler. Ehem.
Het gebeurde tijdens de film Dossier K. Sander en ik waren die film in de cinema gaan zien op 1 januari en ik vond ‘em niet zo goed. Een opeenstapeling van clichés en tamelijk voorspelbaar verhaal*. Ik heb een paar keer overwogen om weg te lopen, maar dat leek me ook weer zo’n ‘thing to do’ en het ligt natuurlijk niet in mijn Hollandse aard. Bioscoopkaartjes kosten namelijk nogal wat.
Maar het ding was, dat ik tijdens die film de ene na de andere openbaring kreeg, epiphanies even. Verschillende ideeën om mijn bedrijf te boosten borrelden op en, nog mooier, plaatsten zich één voor één in een Groter Plan. Hunkerend naar een stuk papier verliet ik de zaal. Thuisgekomen liet ik me gaan en binnen een half uur hing er een mooie mindmap op mijn deur.
Af en toe krabbel ik er iets bij. En weet je wat nog het mooiste is? Ik zit prachtig op schema. Het is een perfecte kick in the butt om mezelf verder te pushen dan ik ooit gedaan heb. De afgelopen maand heb ik al waanzinnige dingen mogen doen, zoals een boekje schrijven en een gastcollege geven. Ik zeg het u, 2010 wordt mijn jaar, maar ik wil het maar al te graag delen!
* Please note: als mijn filmkennis een fysieke grootte zou hebben, dan zou een erwtje er mee kunnen lachen. Daarom moet u aan deze recensie weinig waarde hechten, beste lezer.
Hoort bij: mijmeringen
Vanavond werd bekend dat Arjen Grolleman is overleden. Op 37 jarige leeftijd van een trap gesukkeld en z’n nek gebroken. Einde.
Ja, ik kende Arjen. Hij was het die me heeft binnengehaald bij Kink FM en daarmee mijn bescheiden radiocarrière kick-startte. Hij fungeerde lange tijd als een mentor. Hell, hij was het die mij de nick ‘Saxia F’ aanmat, welke ik jarenlang gebruikt heb. Ja, we hebben speciale, hilarische en onvergetelijke momenten meegemaakt die ik nooit zal vergeten. Oh de verleiding om er een paar op te sommen..
Maar ik doe het niet. Uit respect voor Arjen en voor de mensen rond hem. Want zij weten dat we elkaar al lang niet meer gesproken hebben.
De laatste keer dat ik hem zag was in de studio, ruim 5 jaar geleden. Daarna hebben we zelfs geen contact meer gehad. Zo gaan die dingen. Ik was jong, naïef en gruwelijk eigenwijs. Ondanks alles heb ik vaak de behoefte gevoeld om het een en ander uit te spreken. Nu is het te laat. Laat het een les voor me zijn.
Ik ben nooit vergeten wat je voor me gedaan hebt, Arjen. En dat zal ik ook nooit doen. Ik koester de herinneringen in stilte.
Veel sterkte aan de nabestaanden, uit de grond van mijn hart.
Voor de komende 364 dagen toch zeker.
Jaarwisselingen vind ik altijd maar lastig. Nee, het feit op zich kan ik nog redelijk bevatten, maar het ‘o god, waaaar zijn de toffe feestjes?’- en ‘we moeten het wel naar ons zin hebben anders is het een slechte ingeleide van ons nieuwe jaar’-gevoel kan ik missen als kiespijn. Dit jaar was de overgang mooier dan ik had kunnen plannen: gewoon in de armen van mijn geliefde, op denkbeeldig berenvel (lees: uitgeklapte slaapbank) en denkbeeldige haard (dus: MacBook die heerlijke jazzklanken voortbracht) en verder niets. Gewoon samen stil en gelukkig zijn. Een volmaakte avond, met ook nog eens superfijne cadeautjes, waaronder oorbellen (een pestvogel en een spotvogel) van Christel Palinckx.
Pardon, ik had even moeten waarschuwen dat dit stukje je tandglazuur zou kunnen aantasten. Excuses hiervoor.
In ieder geval: een gelukkig nieuwjaar aan u allen! Ik hoop dat jouw jaar er eentje vol mooie, fijne, toffe ervaringen zal zijn. En dat jij ook een fijne jaarwisseling hebt gehad. Nog iets leuks gedaan?
De finale van de garnalenstrijd vond plaats in het Kookeiland te Deurne: een prachtige lokatie in een burcht. Elke deelnemer kreeg een kookeiland toegewezen en had een uur de tijd om zijn of haar gerecht te maken. We moesten 4 borden presenteren: 3 voor de jury en 1 voor de presentatie. Ik heb me zeker geamuseerd: het is prettig werken in zo’n professionele setting. De tips van chef-kok Felix Allen van Hof ter Rode waren erg nuttig: m’n guacemole was absoluut te grauw.
Helaas was mijn gerechtje dus geen Waddenreis waard. Die eer viel te beurt aan Fons van Keukenweetjes. Hij had een sjieke variatie op de garnalencocktail gemaakt. Mijn persoonlijke favoriet was het hapje van Anne: een kippenmouse met garnalen. De smakencombi was zo mooi gelaagd en complex, dat je er gewoon even stil van werd.
Goh, mijn geïmproviseerde wasabi-guacemole-garnalen-broodrolletjes hebben me dus een plaats in de finale opgeleverd. Vanavond is de cook off in het Kookeiland te Deurne.
Volg me vanavond (en daarna) op Twitter, ik beloof regelmatige updates. En ik zal de restjes tweeten.
Ja sorry, ben ik nog eens met m’n grijze garnalen. Ik had namelijk nog een beetje over en creërde daarmee zowaar nog een lekkernij. Te weten: een tomate crevette. Maar u moet weten, ik heb nog nooit een tomate crevette van dichtbij gezien, laat staan geproefd. Ik kom namelijk uit een ander land, ziet u. Het is dus waarschijnlijk (en hopelijk) een andere versie dan je gewend bent.
Voor 1 Envy Crave’ette (you’re gonna want to multiply the ingredients :)):
- 1 theelepel mayo (Calvé of Hollandse, sorry..) door 3 eetlepels grijze garnalen roeren. 1 kleine theelepel wasabipoeder toevoegen. 1 theelepel Zubrowka wodka erdoor roeren.
Edit: strooi er een beetje van dat te dure zeezout uit zo’n rond kartonnen potje bij. - Groene tomaat halveren en zaadjes eruit scheppen. Garnalenmayowasabiwodkamix inserten op de plek waar je de zaadjes gedelete hebt.
- Verorber voordat iemand je betrapt en je vraagt om een helft met hem/haar te delen.
God, ik denk dat dit de laatste keer is dat ik nog voor een blog-kook-actie wordt gevraagd, want ik moest natuurlijk weer iets raars en moeilijks bedenken toen men mij vroeg om iets te doen met grijze garnalen. Na wat gebrainstorm in een glas zeewater, werkte ik het volgende gerecht uit: broodrolletjes met wasabi-guacemole, grijze garnalen en appeltjes.
Het gerecht is voortgekomen uit een uitgebreide experimenteersessie in mijn kasteelkeuken. Oorspronkelijk wilde ik ongebakken lenterolletjes met dezelfde ingrediënten maken. Dus ik nam het vlees van een rijpe avocado, mengde daar een theelepel wasabipoeder, wat vergemalen zwarte peper en zeezout door. Toen ik de juiste mix gevonden had, mikte ik 3 eetlepels garnalen erbij. Ik nam een stevige, fris-zure appel (jonagold) en sneed die julienne en besprenkelde de reepjes met een paar druppels citroensap tegen oxidatie. Op een vel zachtgeweekt rijstpapier (wat doet denken aan de vellen die je aan het begin van de zomer van je eigen en vooral je partners lijf trekt. Whoaaa..) schikte ik een strook avocado-wasabi-garnalenmix en daarop wat lucifertjes appel. Dichtvouwen en… het ziet er niet uit. De smaken zitten meteen goed: de romigheid van de avocado, de fris- en knapperigheid van de appel en de subtiele punch van de wasabi combineren heel aangenaam met de garnalen. Het rijstpapier heeft een zachtzure bijsmaak die bij het geheel past, maar ik vond het uitzicht echt ondermaats.
Gelukkig ben ik zo’n vrouw die naast wasabipoeder ook altijd nori in huis heeft. Dus droogde ik een velletje boven het gasvuur, legde hierop een vel rijstpapier en daarop een strook avocado-wasabi-garnalenmix en appel. Dichtrollen met een bamboematje en we hebben een gerecht dat ik graag ‘wereldvrede’ noem: Japanse nori en wasabi, Thais rijstpapier, Zuid-Amerikaanse avocado, Hollandse grijze garnalen en Belgische appel. Zag er leuk uit, maar het was het weer niet: nu vond ik de nori te hard overheersen.
Drie keer is grijze garnalenscheepsrecht, dus dit is mijn officiële inzending voor de blog.grijzegarnaal.be wedstrijd:
Broodrolletjes met wasabi-guacemole, grijze garnalen en appeltjes.
- Vraag de bakker om een blok wit (of ander compact, vooral niet bijzonder witbrood – casinobrood in Nederland) in de lengte te snijden, zodat je lange repen hebt. Laat dit brood bij voorkeur één dag liggen, zodat het iets uitgedroogd is.
- Prak het vlees van 2 rijpe bio-avocado’s met 1,5 à 2 theelepels wasabipoeder naar smaak. Tip: doe het gerust in etappes, eerst 1 tl, dan nog een halve, etc. zodat je de juiste sterkte bereikt. Het brood zal ook iets van de pikantheid afdoen. Laat het mengsel steeds ongeveer 2 minuten staan, zodat de wasabi romantisch kan doen met de avocado’s. 125 gram grijze garnaaltjes erbij doen en afkruiden met versgemalen peper & zout.
- Snij een stevige fris-zure appel julienne en besprenkel hem met wat druppels citroensap
- Snij de korsten van één van je repen brood. Besmeer hem voor driekwart met garnalen en wasabi-guacemole (houdt dus aan één kant een kwart brood vrij). Maak baantjes overdwars met reepjes appel. Ik leg ze steeds om de 7 cm (ongeveer).
- Rol nu de boterham voorzichtig op, begin bij de besmeerde kant. Een bamboematje, wat je ook voor sushi gebruikt is hierbij heel handig, doordat je de druk mooi kunt verdelen. Steek bamboeprikkers in je rol en maak net zoveel gerolde boterhammen als je mix je toelaat (ik kwam tot 3). Laat ze een uurtje in de koelkast staan.
- Voor het serveren steek je voorzichtig elke 2,5 cm bamboeprikkers erbij en snij je de rollen in plakken van ongeveer 2/2,5cm.
Sorry voor het ontbreken van foto’s. Het lukte me echt niet om fatsoenlijk iets vast te leggen… Hopelijk alsnog binnenkort, als ik mag meedoen aan de finale met chef-kok Felix Allen.
Ook al was mijn eerste reactie ‘oeh, leefde die nog dan?’, het overlijden van een icoon als Ramses Shaffy is een gebeurtenis die zoveel indruk maakt dat ik het niet licht zal vergeten. Verdorie, Ramses Shaffy heeft veel betekend voor de Nederlandse muziekgeschiedenis. Veel van zijn liedjes zijn regelrechte klassiekers, knap van opbouw en al even bombastisch van orchestratie als tekstueel. En het waren nooit zomaar teksten, maar de man practise’te wat hij preach’te: leef je leven en geniet!
Gisteren had ik groot deel van de dag een Ramses Shaffy YouTube-lijstje op repeat staan, want (schande!) geen Ramses-track te vinden in mijn toch redelijk uitgebreide vinyl, cd- en mp3-collectie. Snel eens werk van maken.
(check die geweldige video-effecten!
Ramses Shaffy, de man die zijn volk leerde leven, is niet meer. Ramses was een baas.
Hoort bij: BGGD, oooeh, tech | Tags: .MGX, 3D-printing, design, iMaterialise, Materialise
De vorige editie van de Brussels Girl Geek Dinners ging door bij Materialise te Leuven. Daar werken ze met (onder andere) 3D-printtechnieken. Dat mag je heel letterlijk nemen: het is namelijk echt mogelijk om driedimensionale objecten te prínten. Deze techniek wordt toegepast in de medische en tandheelkundige wereld, waarbij specifieke, nauwkeurig gemaakte prothesen nodig zijn, maar ook voor het produceren van exclusieve designproducten.
Ik had al eens een documentaire gezien over de Onitsuka Tiger campagne, waarbij de schoen in 3D werd geprint. Dat zag er zo uit:
En dit was de commercial:
Pretty impressive, huh? Het materiaal is in dit geval een soort kunstof, maar er kan ook epoxyhars of metaal gebruikt worden. Met lasers worden piepkleine balletjes verhard en zo wordt laagje voor laagje een product opgebouwd. Op deze manier kun je complexe constructies produceren die op geen enkel andere manier gemaakt kunnen worden. Bijvoorbeeld ringetjes die als een maliënkolder een lap vormen, maar niet elk een eigen kleine opening hebben.
De divisie .MGX Design Products geeft talent de ruimte om ontwerpen te maken en te laten realiseren. Ook jij kunt als je wilt een object designen en laten printen. Alles heeft z’n prijs natuurlijk, maar kleine toffe projecten zijn eigenlijk best haalbaar. Reden genoeg om ze te be-frienden op Facebook.
Ik was blij met het wat meer geeky thema. Ploempje zal vooral nog altijd erg blij zijn met de exclusieve designlamp die ze mee naar huis mocht nemen.
