sasvangent / Sa'van'A

And the bitch is back. Voor de elfde keer pakte ik mijn biezen. Vroeger leek het me onwijs spannend, verhuizen. We woonden dan ook tot mijn elfde in mijn geboortedorp en dat kende ik op een gegeven moment wel. Tijd voor iets nieuws! Op mijn achttiende ging ik op kamers, later samenwonen, dan weer alleen, naar Gent en nu naar een provinciestadje in Zeeuws Vlaanderen. Voor het eerst een huisje, met tuin (én garage én tuinhuis!).

En na elf keer zou je de slag toch wel te pakken moeten hebben, dacht ik. Maar neen, het gaat wel elke keer een beetje makkelijker, maar nog alles behalve vanzelf. Verhuizen gebeurt in verschillende stadia. Het meest hatelijke is het frummelstadium, waarbij de grote stukken al de deur uit zijn gevlogen en enkel nog de prullaria rest. En weggooien ho maar. Ja, ik heb twee vervelende genen: veel bewaren en vaak verhuizen. Geen fijne combinatie. Ik mag het al weken horen van Yanti: “wat heb jij veel kleren… en schoenen… en cd’s… en platen.. en…” *schaam*

Ik word toch elke keer weer een beetje emotioneel als ik afscheid moet nemen van een plek waar ik veel beleefd heb. Daarom een kleine ode in de vorm van een video:

Anyway, we zijn over en hopelijk bevalt het zo goed dat we er een tijdje blijven.

Weet je wat echt raar is? Als je je ouders tegenkomt in je stamcafé. Waar je nog wel eens een drankje teveel op kunt hebben of iets te letterlijk aan iemands lippen kunt hangen. De digitale equivalent is het onverwacht treffen van één of beide ouders op je digitale hangout. Maar ik vind het tegelijkertijd wel zeer cool, dat mijn papa zo met zijn tijd mee is dat hij een hyve-account heeft.