sas van gent

Donderdag is bijna vrijdag. En vrijdag is vettig, maar tot op heden is donderdag drommelssaai. En dat is jammer, want een dag als donderdag verdient ook een beetje status. Daarom, ter kleuring ende vermaeck van zowel jouw als mijn donderdag, introduceer ik dondersleuke liedjes-dag. Een dag waarop er een dondersleuk liedje uit een oude doos getrokken dient te worden. Aangezien ik 6 oude bananendozen vol cd’s in mijn garage heb staan (oui, je suis une petite barbare) is de koek voorlopig nog niet op.
Ik ben in mijn leven al bijna vaker verhuisd dan Circus Renz. En elke keer gaat die berg muziek natuurlijk mee, waardoor ik een haat-liefdeverhouding heb gekregen met mijn collectie. Haat door het gewicht, de omvang en het voor de zoveelste keer weer te moeten organiseren/alfabetiseren van de hele handel. De gedachte van de boel te verkopen heeft al in mijn hoofd gespeeld, maar then again, als ik me er weer over buig en het ene na het andere stuk jeugdsentiment ophaal, kan ik dat natuurlijk niet over mijn hart verkrijgen. Da’s liefde.

Veel cd’s heb ik gekregen via mijn mediajobs. Maar het belangrijkste deel zijn zelfvergaarde exemplaren, veelal gevonden bij tweedehandsboeren als Plaatboef of in de uitverkoopbakken van grootgrutters als FRS. Ik had namelijk al snel in de gaten dat mijn muzieksmaak niet alleen eclectisch en o zo verfijnd (ahum) was, maar -mits ik een beetje geduld op kon brengen- ook tamelijk goedkoop. Een alternatief singletje belandt eerder in de sale-bak en laat dat nu bijkans de enige bak zijn die mijn aandacht kreeg. Zorgvuldig schreef ik in een boekje de titels van songs die ik graag in mijn verzameling zou hebben en kon elk liedje dat in de 3FM nachtuitzendingen en later op KinkFM gedraaid werd woordelijk meezingen. Tegen de tijd dat ik ze tot in de punten, komma’s en puntkomma’s onder de knie had, waren ze wel ergens te vinden voor 5 gulden of minder.

Naar Stonecake met Tuesday Afternoon heb ik lang gezocht, herinner ik me. En wat een rush van voldoening kreeg ik toen ik ‘em eindelijk vond, in een commerciele kutwinkel in Hoofddorp. Gisteren neuriede collega Mathias (Meester van de Vettige Vrijdag) het nummer ineens, out of the blue, en ik werd er direct weemoedig van. Natuurlijk is het geen wereldschokkend nummer, heeeel Beatle’esque met een typisch jaren ‘90 britpoprefrein. De band is Zweeds en behaalde in 1991 de hoogste plaats in de hitlijsten met Tuesday Afternoon en kreeg de Zweedse Grammy voor ‘Best Newcomer’. Geloof het of niet: de band bestaat nog altijd en treedt zelfs nog op: het “Peace and Love Festivalen” van 26-28 juli 2008 is the place to be.

Ik zou hem graag met je delen, maar ik vind hem niet online. Ook niet bij Last.fm, damnit. Omdat ik al genoeg geldproblemen heb ga ik het nummer hier niet uploaden en moet je het maar doen met foto’s van het hoesje en collega Mathias, beide even leuk aan beide kanten.