Zo, eindelijk heb ik ook een rijbewijs! Wel 10 jaar te laat, dus in mijn trots proef ik ook een likje schaamte. Maar ja, als je in de stad woont heb je ook niet echt een auto nodig. Het is natuurlijk wel handig, maar sinds een jaar weet ik ook dat het klauwen met geld kost, zo’n blik op wielen.
Op mijn 18e begon ik al met rijlessen. Mijn rijinstructeurs babbelden echter nogal veel over onze gemeenschappelijke kennissen en poneerden menig stelling over allochtonen. Daar was ik helemaal niet van gediend, maar helaas was ik nog niet mondig genoeg om hun de mond te snoeren en duidelijk te maken dat ik hier kwam voor rijlessen en niet voor onzinnige chit-chat. Een jaar geleden kon ik dan natuurlijk weer helemaal van nul beginnen, maar dit maal had ik tenminste wel een leraar die redelijk bij de les bleef. Ik deed bijna een jaar rijstage (zo werkt dat hier) omdat ik steeds wel een excuus had (geen geld, te veel stress, geen auto, te lamlendig) om mijn examen niet te doen.
Gisteren moest ik er dan toch aan geloven. Gelukkig ben ik er in 1 keer door en mag ik nu ook ’s avonds in het weekend, buiten België en met een wagen volgeladen met oude wijven rondtoeren. En die dikke L mag eindelijk van de achterruit.
Ingedeeld onder: mijmeringen
Na iets meer dan 2 jaar liep onze relatie dan toch stuk.
- Ha, dat is nu zo’n typische zin waarmee een doorsnee blogger aankondingt dat z’n tv kapot is, z’n auto in puin ligt of z’n spelcomputer de geest heeft gegeven. “Laten we de lezer eens lekker bij de neus nemen, ha-haaa!” De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik me er ook wel eens aan bezondigd heb.
Dit keer is het eens geen misleiding en heb ik het weldegelijk over mijn liefdesrelatie. Een nieuwe periode vol verwarring is aangebroken, vandaar dat ik hier de laatste dagen (ehem, zeg maar 2,5 weken) weinig mijn gezicht heb laten zien. Het zijn de zware dagen waarin je hart nog verscheurt in je lijf hangt, je emoties samenklitten, waardoor er in je verdriet ook opluchting schuilt, in een blij moment juist tranen opwellen en… affijn u kent het waarschijnlijk.
Ook moeten er knopen doorgehakt en spijkers met koppen geslagen worden. Laat ik me weer uit een vliegtuig vallen en hoop ik dat mijn parachute werkt. Geen idee welke kleur de parachute heeft of waar (en met hoeveel schrammen en botbreuken) ik ga landen.
Update: als ik zo nodig met de wereld moet delen dat de zee een beetje te ruig is, dan voel ik mij ook verplicht te melden dat de storm inmiddels weer is gaan liggen. En dat de relatie toch nog een kans verdient. Dus. U bent weer bij.
