sasvangent / Sa'van'A

Ik had het me zo mooi voorgesteld: Y. zou terugkomen van zakenreis naar Spanje en ik zou hem afhalen van het station. Ik zou een cake bakken, met bosvruchten en munt erin, met een topping van witte chocolade en lavendel. Mijn snoezigste jurkje (lichtblauw, met kersjes en zwaluwtjes) hing al een week prominent in de slaapkamer. Mijn haar zou in een hoge paardenstaart gebonden zijn en fresh faced zou ik daar staan op het perron, met in mijn handen een bos zonnebloemen (om de overgang van de Spaanse zon naar het Belgische grauwe wat milder te maken, awww). Ja, ik zou als Charlotte zijn, van Sex in the City. Close to perfect and cute as a button.

Natuurlijk liep het allemaal anders, want ik ben Charlotte niet. Ja, ik was op tijd gaan slapen. Een verkoudheidje deed mij extra lang slapen, dus je raad het al: ik werd om 12 uur wakker. Een voicemailbox met berichtjes die van vrolijk over bezorgd tot zwaar geïrriteerd gingen, deed mijn suffe kop verhelderen. Binnen 5 minuten zou Y. landen op Gent Dampoort en ik stond daar nog in mijn slaapshirt. Ik stak mijn vuile lijf in het schattige jurkje en trok de slaapstaart uit mijn haar. Na een rit waarmee ik zeker door de selectie van Gumball 3000 zou geraken, kwam ik 10 minuten te laat en zonder bloemen bij het station. Beteuterd pruilend ‘ik heb gefaald’ gaf ik Y. een welkom thuis-kus. Hij was niet boos, gelukkig.

Op tafel staat alsnog een bos lelies (bloemenman had in het geheel geen zonnebloemen vandaag, ‘doeme toch), een Tupperware-schaal met bosvruchten-munt cupcakes met een topping van witte chocolade en lavendel, restanten van de chocoladefondue, in bed ligt een tevreden vent en binnen handbereik het draaiboek voor de volgende terugkomst van een zakenreis. Nu nog onthouden de wekker te zetten.

2. De bloemen zijn inmiddels weg, nadat ze een goede week gigantisch hebben staan pronken op mijn desk. Sommige collega’s heb ik al die tijd gewoon niet gezien omdat die bloemen ervoor stonden. Ik heb ook een Bongo gehad. Waarom dan? Nou, omdat ik een soort van promotie heb gemaakt. Omdat ik nu een soort van marketing manager ben. En daar durf ik al bijna ronduit en hardop voor uit te komen.

HOE ERG IS DAT?? Al die jaren indoctrinatie van BUST (hail!), Paul Arden (hail hail! en RIP) en Viva (beetje hail), van ‘dames wees toch niet zo bescheiden’ en ‘go girl go!’ enzo ten spijt, sta ik op het moment suprème te blozen als een Cabage Patch Kid. Het is gewoon effe wennen, ok?

3. Het was ook Y. die me blij maakte: ik heb weer een fototoestel! En nog wel eentje met rolletjes! Ja lach maar, maar ik vind het ideaal voor op vakantie. Bovendien is het toch leuk om een filmpje te laten ontwikkelen en de spanning te voelen groeien tot je de envelop open doet en ziet wat er voor moois erin zit… I’m a retro-geek. Het is d’n deze. Ik had vroeger z’n oudere broertje, maar die heeft na tig festivals en een wereldreis de geest gegeven op de operatietafel. May it rest in peace.

4. Score bij de vintage-kleding-kilo-knaller: toch al een goede 1,5 kilo – and counting. Het adres geef ik je wel op verzoek. Can’t share in public. Me too selfish.