Het is een rare, emotionele en drukke week. Een paar daagjes quality time met mijn ouders heeft veel deugd gedaan. Ik kan er weer effe tegen, ook al wacht een zenuwslopend spannende tijd.
Van een wat lichter allooi: morgen wacht verhuizing nummer 13 (als ik mij niet vergis). Grappig, ons nieuwe huisnummer is ook 13, bedenk ik juist. Goed dat ik niet bijgelovig ben en dus ook geen tijd ga verliezen met om de verhuisladder heen lopen en zo. Anyways, een nieuw hoofdstuk dient zich aan. Het zal zich afspelen in Antwerpen.
Wel, als we het dan toch over mijn lijn hebben: ik vind het soms verdomd jammer dat ik niet tot de categorie mensen behoor welke bijna niet eet in neerslachtige tijden. Nee, ik troost mij met comfort food. Lots please. Met als gevolg dat ik me dan én slecht én misselijk én -twee dagen later- behoorlijk blubberig voel (wat ook niet goed is voor mijn gemoed). Nu zal niet eten ook zijn nadelen hebben, maar dat terzijde.
Steekwoorden: papa, gezondheid, nierdialyse, etc. Ik neem nog een boterham met kipsalade. And yes, I could use a hug. Very much indeed.
Gisteravond bij de Albert Heijn: ik reken mijn boodschappen af en schik ze in een doos. Hee, waar zijn mijn bolognese chips? Drie keer kijk ik mijn bonnetje na maar vind daar ook geen vermelding van chips. Hmm, heb ik gefantaseerd dat ik de zak in mijn kar zwierde? Raar.
Als ik naar buiten loop spreekt de man van achter mij in de rij me aan. “Ik moet je wat bekennen,” zegt hij, “Ik heb die chips uit je kar gehaald. Je moet je figuur niet verpesten.”
Now I iz confjuuzd… Is dit nu -naast grenzeloze bemoeizucht- een compliment of een verkapte belediging?
Ja hai! Eindelijk was het eens aan Y. en mij om van een ik-mag-toch-wel-zeggen verdiende vakantie te genieten. Lamlendig luieren op stranddoeken hebben we echter maar 1 uurtje gedaan: we plakten aan ons Melt! avontuur namelijk nog een uitgebreide tour de force die ons langs Berlijn, Gdansk, Bialystok, Krakau en Dresden bracht. 4000 kilometers later zijn we gezond en gelukkig (edoch met een stuk bumper minder) teruggekeerd. Hoop gezien, hoop gedaan, hoop gekampeerd en dus een hoop gereden. Maar het was tof. Polen is een aanrader. Al moet je de onvriendelijke mentaliteit van de Polen erbij nemen. Of een grondige cursus Pools volgen voor je vertrekt, dat kan ook helpen.
De fotorolletjes zijn in ontwikkeling. Ik zal proberen later nog een uitgebreid verslag te posten mét (bewegend) beeldmateriaal.
