Ik wilde een leuke intro schrijven over mijn passie voor thriften, maar toen vond ik deze post van Fay en zij komt met precies dezelfde drijfveren op de proppen als ik naar voren wilde brengen. Alleen vond ik nog geen tof gesigneerd boekje van Chriet Titulaer met postkaarten uit Liberia erin. Je kunt niet alles hebben.
Sinds de laatste jaren spits ik me vooral toe op kleding en schoenen. En ik moet zeggen, niet zonder succes. Ik heb er wel een radar voor, denk ik. Daarnaast kan ik (zoals eerder gezegd) niks weg gooien. Ik wacht geduldig tot een trend van welleer weer terugkomt (it always does) en thaadaaaaah! ik trek zo een passend vintage stuk uit de kast, als ware het een konijn uit een hoed.
Op mijn 17e kocht ik de mooiste schoenen van de wereld: een paar gebloemde Dr. Martens. Ik droeg ze met liefde en verzorgde ze zo goed dat ze nu nog als nieuw zijn.
En laat het nu eindelijk aan de Docs zijn om terug te komen! Je kunt ze spotten in fashion mags (in knalroze lak!! whoaa!) en in de etalage van Sasha. En aan mijn voeten. Tegenwoordig kosten ze het dubbele van wat ze destijds kostten. Toch weer goed voor een bescheiden binnenpretje.
Al blijkt nog niet iedereen voorbereid op de Doc revival, merkte ik aan de blikken. Maar who cares, die dingen zitten nog altijd werelds. Wie doet er mee?
Trixie is er! Wat een plezier toch om met zo’n papiertje naar de plaatselijke GB te vertrekken en buiten te stappen met een biefstuk en een grote envelop van Trashy Diva uit de US of A met daarin een nieuwe jurk. Even later flatteerde die jurk mijn eigen biefstukjes. Het is een dotje.
Trixie op foto vangen bleek moeilijker. Van de low res foto’s maakte ik dan maar dit:
Zo’n twee keer per jaar krijg ik the urge om de Aziatische supermarkt leeg te kopen. Dat doe ik dan ook. Af en toe durf ik nog wel eens sushi te rollen en de sobanoodles die ik er nu kocht waren echt wel heel lekker in het wokgerecht. De hoi sin-saus was dan weer iets minder. Ook pakte ik een pakje gedroogd zeewier mee. Op kantoor kon ik het niet laten er al eens van te proeven. Hmm, soort rare überzoute groentechipjes. Ik verkruimelde er een paar en deed ze tussen twee boterhammen met kaas en maakte er een tosti van die ik at met chilisaus. Heel geslaagde combi en waarschijnlijk o zo gezond. Toch werd ik er na een uurtje een beetje misselijk van. Toen ik ’s avonds het zeewier welde, zoals de bedoeling is, snapte ik waarom: zo’n klein frutje zuigt zich namelijk vol en wordt dan een enorme rubberachtige lap.
Geweld en in reepjes gesneden doet het spul het heel goed in wokgerechten, soepen en omeletten. Het is neutraal van smaak en ook nog eens super gezond. Als je het niet droog eet dus.
Een andere stad – een andere taal, zo gaat dat in België. De afgelopen 3,5 jaar is mijn talenknobbel al behoorlijk op de proef gesteld, vooral door de vele Vlaamse dialecten. Het begon ooit in Gent. In het begin trok ik grote ogen (oren, feitelijk, maar dat is zo flauw) bij het aanhoren van ras-Gents, maar na een half jaar koketteerde ik zelf ook met zo’n vree wijze rrrollende ‘r’, maat. Inmiddels versta ik West-Vlaams en kan ik ook verschillende sub-dialecten uit die streek onderscheiden. Met m’n eejne bieen in de zeei en met m’n aondere in de zeule. Met dank aan Y, die is zelf van’t zeeitje.
Antwerps is weer andere koek. Je moet volgens mij vooral praten alsof je altijd te grote koeken eet. ‘Aaantwaaarpe’. Ik moet nog even oefenen, maar gelukkig stuurde collega M. mij wat lesmateriaal. Wie vult het aan?
Hulp om deze vreemde werktaal te leren spreken:
Hoe leer ik gemakkelijk ‘antwaarps’
De truc in deze ‘wereldtaal’ is eigenlijk gewoon om een hele zin te herleiden tot 1 woord:
(Meer…)
Ik ben jarig vandaag! 29 kaarsjes mag ik uitblazen. En nee, ik heb daar geen probleem mee eigenlijk. Een vriendin heeft mij ooit verteld dat het leven veel rustiger en stabieler wordt na je 30e en dat vind ik een fijne gedachte. Goeie kans dat het helemaal niet waar is, maar dan beur ik mezelf op door te zeggen dat ik de turbulentie toch maar zou gaan missen. Ik ga in ieder geval nog ferm genieten van mijn laatste jaar in mijn roaring twenties!
Ingedeeld onder: mijmeringen
Het is misschien een beetje schizofreen. Maar omdat ik nu niet meer in Gent woon, luister ik voortaan ook naar de naam Sa’van’A. Uit te spreken op z’n Aantwaarps of alsof het de naam van een zangeres uit de jaren ‘80 betreft. Bekt ook lekker toch?
Na het bijna 4 jaar zonder fiets gesteld te moeten hebben, ben ik superblij dat ik sinds gisteren de trotse eigenaresse ben van een mooie Norta-fiets. Norta en ik konden het al direct goed met elkaar vinden: ze is lekker stevig en degelijk, doch sportief en voorzien van rembekrachtiging en maar liefst 21 versnellingen. Ik werd er gewoonweg erg gelukkig van om te constateren dat de weg tussen werk en woonst een aangenaam parcours bleek, dat ik telkens af weet te leggen in 15 tot 25 minuten. Al dan niet enthousiast doortrappen en stoplichten zijn hier uiteraard de variabelen. Toch een leuk verschil met 45 minuten in de auto…
Omdat ik je graag laat delen in het geluk, geef ik bij deze een supertip voor wie eveneens een (nieuwe) fiets kan gebruiken: ga eens langs bij Rent A Bike, Lijnwaadmarkt 6 in Antwerpen (da’s bij de Fortis op de Melkmarkt linksaf). Laat je adviseren door de aimabele fietsenboer uit de buurt van Amsterdam en profiteer nog deze laatste 2 (?) weekjes van goed onderhouden fietsen aan zeer schappelijke prijzen.
Ingedeeld onder: mijmeringen, shopping | Tags: billy, Brussels Girl Geek Dinner, BUST
Tijdens de vorige Brussels Girl Geek Dinner werden wij, girl geeks en Open Coffee Club boys, niet enkel verwend met pizza’s, wokjes, Carlsberg, wijntjes en 2 presentaties over vrouwen en hun shopgedrag, maar kregen we bovendien de ultieme gadget om ons eigen shopgedrag eens onder de loep te nemen. Billy is een revolutionair nieuw betaalsysteem om cadeau te geven aan wie jij vindt dat het verdient. De gelukkige ontvangt via sms een code om zijn kaart te activeren en kan vervolgens op het internet gaan shoppen voor het vastgestelde bedrag. Billy kan overal besteed worden waar MasterCard geaccepteerd wordt.
Nice, I got money to spend! 50 yeppos om precies te zijn. Dat is een kleine 70 dollar- well helleuh! Nu alleen nog beslissen welke shop ik binnenkort ga spekken. Ik twijfel tussen de volgende zaken:
* een abonnement op BUST Magazine. Was een tijdlang mijn lijfblad. Het zwakte echter gedurende mijn abonnement iets af in coolness, maar ik denk dat het een 2e kans verdient.
* parfummetjes van de heksjes uit het Black Phoenix Achemy Lab. Vier jaar geleden al eens besteld en werkelijk waar, zelfs ik als professioneel Lushette had nog nooit zo’n geursensatie beleefd. Vooral Spellbound was mij op het lijf geschreven (ook volgens mijn omgeving).
* nieuw in de hotlist: de Trixie dress van Trashy Diva. Vandaag ontdekt via Only Shallow (en die weer via Stas) and now I am totally in love. Twijfel dan nog tussen zwart of rood…
to be continued…
