Lekker uitslapen, de hele dag ontbijten, beetje opruimen en dan naar buiten voor een heus sneeuwballengevecht met de buren op het plein. Een wortel bijdragen aan de sneeuwman en even later weer opwarmen bij de verwarming en een kop warme choco (gekookte melk+stukken pure choco+chilipepertje+kardemompitje *note to self: volgende keer 2 in doen*+kaneelstokje) en dulce de leche-chocolaatjes, lp van Leonard Cohen op de achtergrond…
Het is lang geleden dat het nog zó ontzettend zondag was!
Ingedeeld onder: mijmeringen
Zo, ik kan weer geruisloos door de metaaldetector aan de douane. Eindelijk heb ik wat overbodige stukken metaal uit mijn lichaam verwijderd. Het geeft hetzelfde speciale gevoel als toen ik ze had laten zetten, bijna 4 jaar geleden. En waar ze dan wel zaten, laat ik geheel aan je verbeelding over.
Ingedeeld onder: festival, letters | Tags: Antwerpen, poëzie, Ramsey Nasr, Stadsgedichtennacht
O ja, de blog, die is er ook nog. Nee ik was je niet vergeten. En jij mij hopelijk ook niet. Wel, blijkbaar niet, getuige je passage aan deze pagina. Ja, ik heb het druk, met leuke en minder leuke dingen. Z’n gangetje, je weet wel. Hoe is het met jou?
Ik doe gedurende 3 weken mee aan een copycursus, met een flinke huiswerkopdracht, dus het is ook een beetje daarmee dat mijn hersennen daar sinds de afgelopen week nu eenmaal wat meer op gefocused zijn.
Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn, dus toog ik gisteravond naar het FelixArchief om Bart Moeyaert te zien en horen voordragen uit zijn stads- en andere gedichten. De storm in mijn hoofd werd geleidelijk aan gestild door een aangename, ritmische woordenstroom. Het was mijn eerste halte van deze Stadsgedichtennacht.
Ingedeeld onder: StoereVrouwen, mijmeringen, tech | Tags: Endallah, gesponsorde blogpost, Mats, Mierenhoop.be
De feestdagen zijn weer in aantocht en binnenkort gaan we met zijn allen weer vele euro’s stukslaan aan Sinterklaas en Kerstcadeautjes, feestelijke outfits, decoratie en exorbitante feestmalen. Ja, je komt er niet echt onder uit hè. In januari zijn we dan weer collectief blut en leven we een maandje op ’stuut’n me shoko’, zoals mijn wederhelft dat zo mooi kan zeggen. Dus eigenlijk is nu het moment om nog even iets goeds te doen voor de mensheid, nu de financiële impact nog niet echt te voelen zal zijn. Ik heb een goed doel in de aanbieding!
Eind augustus 2007 werd Mats geboren. Het arme ventje heeft echter maar kort van het leven mogen genieten, omdat hij kanker had. In hun verdriet hebben de ouders de moed gevonden om de Mats-Foundation op te richten, waarmee ze de bouw van een kleuterschool/kinderopvangcentrum in de plaats Endallah te Tanzania willen realiseren. Je leest er alles over op The Mats Foundation.
Jawel, dit is een blog in het kader van het pilootproject rond gesponsorde blogposts. Hieromtrent is al het één en ander te doen geweest, want verkopen wij bloggers nu ook al onze ziel? Geenszins. Wij mogen immers zelf beslissen of we wel of niet meedoen en ook zelf bepalen wat we schrijven. Overigens ontvang ik geen geld voor het posten van deze blog!
In mei 2008 ging het theaterstuk Pubers bestaan niet, van Ontroerend Goed in première. Ik had het destijds zo druk met “o boy! o boy! o boy!” roepen, mensen erover vertellen, de website in de gaten houden en vooral genieten van Koba’s geweldige schrijfsels, dat ik prompt naast het net viste wat kaartjes betreft. Alle shows in Gent waren in geen tijd uitverkocht.
Lesje geleerd: toen er een nieuwe reeks voorstellingen in de Kopergietery aangekondigd werd, greep ik tijdig mijn kans en bestelde ik maanden vantevoren 2 kaartjes.
En na de voorstelling riep ik weer van “o boy! o boy! o boy!” en: “welk een feest!” De voorstelling bestaat uit één scene, die een aantal keer herhaald wordt, steeds op een andere manier. Uiteindelijk ontaard de boel op het podium tot een grotesk festijn, waarna iedereen wel een douche kan gebruiken. Ik wil er niet te veel over verklappen, want deze voorstelling moet je echt zelf gaan zien.
foto: Ontroerend Goed site
Voordien dacht ik dat ik zou gaan terugverlangen naar mijn eigen puberteit. Maar hell no, eigenlijk was ik na afloop alleen maar blij dat het voorbij was. Dit in tegenstelling tot regiseur Alexander Devriendt, die bekende weer geregeld op een brommer rond te karren en zijn 2e puberteit te beleven.
De dolle boel op het podium is werkelijk een feest om te zien, vooral doordat de pubers in kwestie spetteren van er zo’n plezier in te hebben. En ik ben niet de enige die er zo over denkt, want de show heeft onlangs een belangrijke theaterprijs gekregen en de pubers gaan binnenkort op een serieuze wereldtournee. En dan is dat echt van Berlijn naar Nieuw-Zeeland en over Canada terug richting Milaan, hè! Ok, dáárvoor zou ik nog best willen teruggaan naar die tijd.
Het enige jammere is dat je de monologen soms slecht kan verstaan. Maar wij zaten dan ook al een eindje van boven.
Ook was het geweldig leuk om nog eens vele oude bekenden tegen te komen en een klapke en een dankje te doen in de ‘foyer’. En hoe sjiek klinkt dàt dan weer om maandag op het werk te vertellen ;)
Ingedeeld onder: mijmeringen, reizen, vrienden | Tags: el dia de los muertos, halloween, London, Natalie
Hoe het was, vraagt u? Geweldig, zeg ik u! Maar kijk vooral zelf.
