Gisteravond bij de Albert Heijn: ik reken mijn boodschappen af en schik ze in een doos. Hee, waar zijn mijn bolognese chips? Drie keer kijk ik mijn bonnetje na maar vind daar ook geen vermelding van chips. Hmm, heb ik gefantaseerd dat ik de zak in mijn kar zwierde? Raar.
Als ik naar buiten loop spreekt de man van achter mij in de rij me aan. “Ik moet je wat bekennen,” zegt hij, “Ik heb die chips uit je kar gehaald. Je moet je figuur niet verpesten.”
Now I iz confjuuzd… Is dit nu -naast grenzeloze bemoeizucht- een compliment of een verkapte belediging?
Oeh ik ben bijkans euforisch! De hele weg naar huis heb ik met een vette smile op m’n bakkes afgelegd. Ok, afgezien van het stuk in Brussel waar ik toch wel behoorlijk verkeerd reed en iene-miene-mutte-gewijs de straten insloeg om wonderwel binnen een uur thuis te geraken. Maar dat terzijde: mijn eerste Brussels Girl Geek Dinner was een fijne ervaring. De bezoeksters (en hun sacoches) bleken uiterst aangenaam volk en ook de presentaties waren de moeite.
En de dikke vette zoen van de week gaat naar Miss Tenderfeelings, dankzij wie ik voortaan elke dag kan beginnen met een kopje koffie uit deze mieters mooie limited edition Senseo designed by Studio Tord Boontje:
*schmack!* Zeg Anne, zin om binnenkort eens een Bongootje te testen?
Wanneer leert de mens nu toch eens dat het echt niet kan om in het wilde weg maar aan een vrouw te vragen of ze misschien zwanger is. Dit moet in de grondwet, tussen de 10 geboden, bij de regels van Fight Club: rule #1 - thou shall NOT ask a woman if she’s pregnant!!! Zomaar, omdat mijn sowieso niet-platte belly gezellig opgezwollen was van iets te veel zuurkoolstampot en PMS. En wie dit flikt in het bijzijn van 40 huisvrouwen op naailes (die vervolgens dan van ‘O echt? Ben je zwanger? Ow proficiat!!!’ doen) verdient helemaaaaaal de doodstraf natuurlijk! Grrr.
Het is waarschijnlijk mijn welverdiende straf, omdat ik de laatste tijd zo hevig ageer tegen dieetproducten en de reclames ervoor. Dat ik mij toevallig wel eventjes helemaal niet zal laten wijsmaken dat er iets mis is met mijn lijn. Hoor. Dat die overtollige kilootjes staan voor pure, voluptueuze vrouwelijkheid. Dus. Dan moet ik zo’n opmerking er natuurlijk maar bijnemen. Helaas.
Ik heb mijn bureau opgeruimd! Omdat dat voor mij zo’n unicum is, gaf ik een officieel heropeningsfeestje. Met Chunky Monkey Muffins (een muffin-eerbetoon aan het fantastische ijs van Ben & Jerry’s). Over mijn desk waren de meningen nog altijd verdeeld, maar de reactie op de muffins waren onverdeeld positief. Uiteraard…
Wat ik dit weekend gemaakt heb:
- lekker makkelijke romige strikjespasta met erwtjes (verdikt Y: “beter dan carbonara” - en dat wil wat zeggen!)
- borsjt (niet zo lekker als gehoopt)
- een vilten cactus:
- stoemp met ‘peekes’ en ‘doppertjes’
- een handtasje + vilten hartje = bag of hope
- een wandeling van meer dan 10 kilometer
- erwtensoep (mijn vriezer is namelijk stuk en ik kon alleen erwtjes per 2 kilo kon krijgen én ik heb een hekel aan eten weggooien…)
- een vilten peer
Mocht je erg gecharmeerd zijn van mijn fröbels, dan maak ik ze met plezier voor je op bestelling. ‘T is maar zeggen hè 
Als eindwerk voor haar kunstopleiding maakte Anastasia de Ruyter van de nood een deugd en bundelde al haar keukencreaties tot een prachtig kookboek. Ik ben een grote bewonderaar van de culinaire creativiteit van Anastasia (ook wel Stas) en heb alvast een exemplaar besteld. Hopelijk wordt het snel ontdekt door een uitgeverij die het bekend zal maken bij het grote publiek. Volgende stap: een kookprogramma op tv, Stas? Maar dan wel in een kekke, kleurige keuken en met een schort in fluoriserende kleuren uiteraard.
Ingedeeld onder: eten | Tags: all you can eat-buffet, BONGO Sterrenrestaurants, Happy Birthday, schranspartij
Happy Birthday, Y.! Verjaardagsfeestjes dienen gevierd, de ene keer wat uitbundiger dan anders - zo deden we vorig jaar rond deze tijd ons twintigste rondje in de Space Mountain in Disneyland Parijs. Dit jaar volstond een goede schranspartij. Y. houdt namelijk van lekker eten, maar vooral van veel eten. Dus gingen we de uitdaging van het all you can eat-buffet bij Oud China in Lochristi aan. Boefen, noemen ze dat in Vlaanderen.
Dus hoppa, onze lenige lijven de auto in. Na een koud voorgerecht, warm voorgerecht, dim sum, teppan yaki, een bord gewokte dingen, een fruit, ijs en chocoladesaus dessert en een koffie rolden we rond als tonnetjes weer terug naar huis. Het was prima, de producten waren erg vers en de teppan yaki en wok worden met veel schwung en de nodige aandacht bereid en eigenlijk wel best erg lekker.
Natuurlijk mist het de nodige verfijning en de bediening was ronduit slecht (en zelfs vervelend). Maar voor 43 euro hebben we tot na de volgende lunch wel genoeg gegeten.
Wens voor het volgende etentje: gastronomisch genieten bij een restaurant mét Michelinster met de BONGO Sterrenrestaurants!
Volgens de etiquette mag het niet meer, maar desalniettemin: nog een gelukkig nieuwjaar! Ik had me op O&N verkleed als de Fee van 2008 (met decoleté waar ik zelf van onder de indruk was) en wie mij zag mocht een wens doen.
Op 1 januari kwam ik om 17 uur uit bed en at ik sushi als ontbijt, lunch en diner. En als snackje tussendoor. Ondertussen verbaasde ik me erover dat ik dat spul na 50 zelfgedraaide maki’s nog altijd niet beu raakte.
Zita moet ik nog eens het principe van eetstokjes uitleggen.
Als ik ergens graag mee experimenteer, dan is het wel met pannenkoeken. En eigenlijk ook met boerenkool. En met andere dingen waar je geen keuken voor nodig hebt, maar dit terzijde.
Hier in België komt men niet veel verder dan pannenkoeken met cassonadesuiker. Pannenkoeken met spek of kaas zijn hier niet bekend (laat staan bemind), dus mijn hartige creaties met spinazie, champignons, tomaten etc. worden dan ook meestal onthaald met opgetrokken wenkbrauwen.
En nu heb ik een nieuwe wenkbrouwentrekkende pannenkoek bedacht: de boerenkoolmetworstpannenkoek! Je maakt em zo:
Snijd plakjes rookworst (ik had negen stukjes) en bak die kort aan beide zijden in een beetje boter of olie. Mik er dan een hand of twee rauwe, gewassen en gesneden boerenkool bij. Nu ziet het er nog erg angstaanjagend uit, maar als na een minuutje ofzo de boerenkool tot de helft is geslonken, giet ik het beslag er al zo gelijkmatig mogelijk over. Wachten tot de bovenkant droog is, omkeren en opdienen.
