Ingedeeld onder: mijmeringen
Ik kan er niks aan doen, maar ik moet er altijd een beetje om gniffelen als ik het zie: namen van mensen die perfect (of juist niet) bij hun job passen. Zo zag ik ooit een interview met iemand die Reiger heet en actief is bij de vogelbescherming. En las ik van ene Stoker die in de energiesector werkzaam is. Wat dacht je van voormalig minister Els Borst van volksgezondheid en een tandarts die ‘Snoep’ heet? Bennie Baksteen is op zich al een zalige naam, maar als zo iemand dan ook nog bij de veiligheidsdienst van de luchtvaart werkt… Soms is het alsof je de Donald Duck aan het lezen bent. Trouwens, echt waar: ik ken een Peter Celie, al doet hij (helaas) niks met kruiden of groenten.
Ik vraag mij af: zouden die mensen onbewust voor een beroep kiezen dat in de lijn ligt van hun naam? In dat geval kan ik nog altijd violiste worden.
Op de BBC News site staat vandaag ook een artikel over bijzonderen namen (via Robin Wauters).
Ingedeeld onder: mijmeringen
Vreemd. Zo makkelijk als het vroeger (pakweg 5 tot 7 jaar geleden) was om 180° te draaien, alles over een andere boeg te gooien en opnieuw te beginnen, zo onmogelijk lijkt dat nu. Hoort dat ook bij ‘het volwassen worden’?
Al ben ik wel een beetje opnieuw begonnen: als zelfstandige copywriter/redacteur in bijberoep. Misschien kan het dus toch. Moet ik alleen wat harder trekken en duwen om die roestige raderen in beweging te krijgen.
Ingedeeld onder: mijmeringen
van 2008! Het was een bewogen jaar, met een duidelijk opwaartse beweging vanaf ergens halverwege. Gelukkig. Dat die door mag zetten in 2009. Ik wens voor u hetzelfde. En veel plezier vanavond/vannacht en maak er een mooi begin van een mooi nieuw jaar van!
Op 85 jarige leeftijd is Bettie Page overleden. En man, ik ben er gewoon een beetje stuk van. Ja ik weet het, zo gaat dat met mensen: ze worden ouder en op een gegeven moment houdt het op. Maar BETTIE PAGE!! Die was als Sinterklaas! Die had de eeuwige jeugd en onsterfelijkheid! Helaas, schijn bedriegt.
Haar voluptueuze lichaam, haar vrijgevochtenheid en haar beslissing om uit de spotlights te treden toen ze nog bloedmooi maakten haar legendarisch. En onsterfelijk. Dankjewel Bettie voor de inspiratie en het bewijs dat een echt lichaam zoveel mooier is dan een gePhotoshopt gratenpakhuis. Rest in peace.
Ingedeeld onder: mijmeringen, tech, vrienden | Tags: Google Talk, hotmail, messenger, MSN, saxiaf
Nog maar eens heb ik een half uur wanhopig alle mogelijke lettercombinaties gevormd. Mijn hoofd tolt van alle mogelijke wachtwoorden die ik nog maar eens de revue heb laten passeren. Met cijfercodes, zonder, idiote paswoorden, melige paswoorden, paswoorden die ik overmatig gebruikte, paswoorden die verwijzen naar dubieuze levensfasen, bevliegingen en dromen, random getrommel op het keyboard, … Niks nie werkt nie. De retrieval question heb ik te vaak foutief ingevuld, dus die weigert nu ook.
Dus, ik geef het op. Mijn hotmailaccount zal een stille dood sterven, langzaam stikkend in de hopen spam die er over uitgestort worden. Het enige betreurenswaardige is het medeafsterven van mijn Messenger-account, waarin ik toch al ruim tien jaar vrolijk(e) vriendjes verzamelde en ze de oren van het lijf typte. Ja, als saxiaf at hotmail kon spreken, dan zou ze heel wat te vertellen hebben. Maar zwijgend zal ze ten onder gaan. Uiteindelijk zal de stekker uit de beademingsapparatuur getrokken worden door Bill en de zijnen. En ik zal het niet eens weten. *snif*
Aan een ieder die zich dus afvroeg waarom ik mij niet meer op MSN begaf de laatste tijd: this is why. Ik doe nu vooral van Google Talk. Dus add me daar als je me mist (I know you do!).
Lekker uitslapen, de hele dag ontbijten, beetje opruimen en dan naar buiten voor een heus sneeuwballengevecht met de buren op het plein. Een wortel bijdragen aan de sneeuwman en even later weer opwarmen bij de verwarming en een kop warme choco (gekookte melk+stukken pure choco+chilipepertje+kardemompitje *note to self: volgende keer 2 in doen*+kaneelstokje) en dulce de leche-chocolaatjes, lp van Leonard Cohen op de achtergrond…
Het is lang geleden dat het nog zó ontzettend zondag was!
Ingedeeld onder: mijmeringen
Zo, ik kan weer geruisloos door de metaaldetector aan de douane. Eindelijk heb ik wat overbodige stukken metaal uit mijn lichaam verwijderd. Het geeft hetzelfde speciale gevoel als toen ik ze had laten zetten, bijna 4 jaar geleden. En waar ze dan wel zaten, laat ik geheel aan je verbeelding over.
Ingedeeld onder: StoereVrouwen, mijmeringen, tech | Tags: Endallah, gesponsorde blogpost, Mats, Mierenhoop.be
De feestdagen zijn weer in aantocht en binnenkort gaan we met zijn allen weer vele euro’s stukslaan aan Sinterklaas en Kerstcadeautjes, feestelijke outfits, decoratie en exorbitante feestmalen. Ja, je komt er niet echt onder uit hè. In januari zijn we dan weer collectief blut en leven we een maandje op ’stuut’n me shoko’, zoals mijn wederhelft dat zo mooi kan zeggen. Dus eigenlijk is nu het moment om nog even iets goeds te doen voor de mensheid, nu de financiële impact nog niet echt te voelen zal zijn. Ik heb een goed doel in de aanbieding!
Eind augustus 2007 werd Mats geboren. Het arme ventje heeft echter maar kort van het leven mogen genieten, omdat hij kanker had. In hun verdriet hebben de ouders de moed gevonden om de Mats-Foundation op te richten, waarmee ze de bouw van een kleuterschool/kinderopvangcentrum in de plaats Endallah te Tanzania willen realiseren. Je leest er alles over op The Mats Foundation.
Jawel, dit is een blog in het kader van het pilootproject rond gesponsorde blogposts. Hieromtrent is al het één en ander te doen geweest, want verkopen wij bloggers nu ook al onze ziel? Geenszins. Wij mogen immers zelf beslissen of we wel of niet meedoen en ook zelf bepalen wat we schrijven. Overigens ontvang ik geen geld voor het posten van deze blog!
Ingedeeld onder: mijmeringen, reizen, vrienden | Tags: el dia de los muertos, halloween, London, Natalie
Hoe het was, vraagt u? Geweldig, zeg ik u! Maar kijk vooral zelf.
Het klaarmaken van sommige gerechten kan, hoe goed de intentie ook is, alleen maar leiden tot miserie. En de intentie wàs gisteravond goed, want kaasmacaroni is zeker niet mijn favoriete gerecht, maar staat wel in de top 5 van Y. En zoals dat gaat in een relatie, je doet af en toe wat water bij de wijn of, zoals in dit geval, wat kaas bij de macaroni. Misschien dat ‘ie dan de volgende keer nog eens aan zijn groenten durft te komen, want natuurlijk is Y. een echte carnivoor die het totaal niet op groenten heeft begrepen. Dit fascineert me in zekere zin ook wel weer. Hoe kan iemand op zo weinig verse vitamientjes toch gezond blijven? Katten maken zelf hun vitamine C aan. Y. misschien ook wel?
