… een rugzak+inhoud die samen niet meer dan 10 kilo wogen, maar ik meestal toch zo snel mogelijk in een kamer of bus kwakte om vrij rond te lopen door de interessante steden die we aandeden.
… zomerse kleren, een zonnebril, slippers, bikini en zelfs zonnecrème, omdat het in Kroatië gewoon nog keihard zomer was!
… een paspoort, omdat je dat nodig hebt als je ook een uitstapje naar Mostar in Bosnië-Herzegovina wilt maken (drie keer per rit maar liefst).
… een opblaaskussentje voor in de bus, waarvoor mijn private McGyver nog een stopje maakte van zijn balpen
… een cameraatje waarmee ik de volgende foto’s maakte:
… een fijn boek: The Brooklyn Follies van Paul Auster.
… een nog fijnere man met een échte camera die daar echt hele mooie plaatjes schoot.
En excuses voor de vertraging van deze blogpost. Ik wilde het einde van de vakantie niet ontkennen. Maar ik moest sterk zijn… en het leven gaat door… Affijn.
Ingedeeld onder: reizen | Tags: alpinisme, Aostadal, bergbeklimmen, gletsjer, Gran Paradiso, Val d'Aosta, Vallée d'Aoste, Valle d'Aoste
De Noordwestelijke hoek van Italië, aan de grens met Frankrijk, wordt gemarkeerd door een uitloper van de Alpen. In deze gevarieerde streek ligt Valle d’Aosta, een prachtige vallei die enorm veel te bieden heeft aan jong en oud. De bevolking gaat met z’n tijd mee en biedt je als bezoeker het nodige comfort, maar heeft tegelijkertijd veel respect voor tradities en de overweldigende natuur. De bergen zijn de baas. Gulle bazen dan wel, want de aanblik alleen al is onbetaalbaar mooi. Voor sportievelingen is dit een walhalla: wielrenners en mountainbikers vinden er uitdagende parcours, terwijl hikers en alpinisten er ook aan hun trekken komen. Tijdens de komende Tour de France zullen de equipes over de uitdagend kronkelende, vaak steile bergwegen van de Valle d’Aosta moeten ploeteren.
Ik ga naar het Aostadal om eens te proeven van de varieteit aan activiteiten. Het letterlijk en figuurlijke hoogtepunt zal de beklimming van de berg Gran Paradiso zijn. 4061 meter hoog, jawohl. Klinkt zwaar, maar deze tocht wordt omschreven als ideaal voor beginnende alpinisten.
Gekkenhuis! Wat was april een maaaanische maand! In tamelijk positieve zin dan toch.
3 & 4 april: STRP-festival
Ligt het aan mij of zijn de eerste keren dat je een festival meemaakt meestal de beste? STRP was leuk, maar de editie van vorig jaar staat me iets overweldigender bij. Mijn officiële verslag lees je hier.
18 & 19 april: weekendje Durbuy
Smakeloze bestemming, ik weet het, maar ik had nog zo’n cadeaubox (van Franse makelij) liggen en die moest op. Durbuy was de dichstbijzijnde bestemming en Y en ik zijn niet vies van een beetje moeilijk doen, dus gingen we voor het klim en klauterparcours van de Via Ferrata. Ik heb geen talent, maar ergens doe ik dat wel graag, klauteren. En moeilijk doen dus.
Mijn ex-collega’s lachen altijd met het parcours. Het zou kinderspel zijn, niets voorstellen, enzoverder. Nou, dat hebben we geweten. Al bij het eerste laddertje kreeg ik het even te kwaad, ik had geen idee hoe ik het aan moest pakken. Regelmatig moet je je lijf vertellen dat het heus wel goed komt, voordat je jezelf over een rots werpt. Ik was ook best blij met die paar uurtjes sportschool, want zoveel kracht heb ik van nature niet in mijn armen. Ik vond het al met al dus een best pittig, maar wel tof parcours. Smaakt naar meer. Van 2*-hotel L’Esplanade had ik heel lage verwachtingen, maar de kamer was erg ruim en er was een riante douchecabine. Kon slechter. Een vervelend voorval met de auto was een dikke domper op de feestvreugde.
21 t/m 29 april: Citytrip New York
Opvallend veel mensen vroegen me waarom ik naar New York ging. Voor mij is het antwoord zo evident: New York moet je toch gezien hebben? De reis ernaartoe kostte Chantal en mij 36 uren, van deur tot deur. De overnachting op de harde grond van Washington Dulles airport kregen we als extraatje erbij. Onze bagage deed er nog iets langer over. Een bepaalde luchtvaartmaatschappij kan zich nog aan een brief verwachten (van ons en van de andere honderden gedupeerden, waarschijnlijk). Maar dan eindelijk in New York, herenigd met onze spullen en na eindelijk een goede nachtrust gehad te hebben, waren we niet te stoppen.
We hebben vooral veel rondgelopen en van het New Yorkse leven geproefd door er af te spreken met locals en te CouchSurfen in Brooklyn. Zodoende hebben we weinig toeristisch gedaan, maar wel de stad ‘beleefd’. Dankzij ultieme insider tips belandden we zodoende in een hippe underground club en heb ik de aarde gered door m’n leven te wagen in een intergalactische battle in Washington Square Park.
En geshopt natuurlijk, wat dacht je! De buit is bescheiden, doch de moeite waard. Afgezien van dat leuke vintage jurkje dan, waarvan de naden het al bij de eerste draagbeurt begaven. Anyway, ik wil sowieso nog terug naar die stad. Zou er zelfs best een tijdje willen wonen.
Ingedeeld onder: beauty, fashion!, marketing, oooeh, reizen, shopping, vrienden
Nog altijd kan ik er niet helemaal bij met mijn verstand. Ben ik echt zaterdag even op één dag tijd op en neer naar London geweest? De eerste keer dat ik naar London ging, het moet 1997 zijn geweest, was dat met de ferry. De nachtferry welteverstaan. Na een nachtje op de golven van de Noordzee zag je tijdens het ontbijt de Britse kust traag dichterbij komen. Toen kwam er de fastferry, een hoovercraft. In ongeveer 3,5 uur werd je van de ene naar de andere kant gebracht en werd je meestal ook heel erg misselijk. En nu, met de Eurostar, duurt de reis nog maar 1 uur en 50 minuten. Nog geen twee uur! Een enkeltje Amsterdam, Keulen of Luik vanuit Antwerpen neemt al meer tijd in beslag! Geflipt, zeg ik u! Volgens mij is een retourtje London nu zelfs 50% goedkoper dan 1997 met de ferry, maar pin me daar niet op vast.
Waar ik al helemaal niet bij kan is hoe verschrikkelijk rotverwend my fellow girl geeks en ik zijn. Paris Hilton zou er van gaan blozen! Dit alles in het kader van Girl Geeks Shopping in London, oftewel #GGSL. Laat me even resumeren hoe de dag er gisteren uitzag.
Om 6 uur zou de wekker afgaan, maar om 5.50 uur word ik al wakker, dat is typisch voor mij. Iets voor 7 uur tref ik Annemie en Marijke op Antwerpen Berchem. We treinen naar Brussel Zuid om daar de andere girl geeks te ontmoeten. Daar doen we allemaal de truc met de SIM-kaart en even later kunnen we (bijna) allemaal vlot internetten op onze gsm’s dankzij Mobile Vikings. Handig, want onze missie is vandaag al onze belevenissen te livebloggen op een door Eurostar zelf ontwikkeld systeem. We sturen er Tweets naartoe, de laatste Flickr foto wordt erbij getoond en als je het adres invult verschijnt je locatie op een Google Map. Ook krijgen we een flashy witte zak met geeky chick in glitterprint en het motto van vandaag erop gedrukt: “Girly & geeky shopping in London!” (thx Eurostar). Geen excuus dus meer om het te vergeten en iets anders te gaan doen. Er in zit nog een USB-stick (thx Eurostar), alle informatie, een Regent Street kortingskaart, een stapeltje shoppingvouchers en de tickets voor de reis (thx again Eurostar). Het is precies een schoolreisje en boy do I love schoolreisjes. We krijgen ruimschoots de gelegenheid om het luidkeels leuk te hebben, want we hebben de gehele Leisure Select coupé voor onszelf. Het prima ontbijtje en de twee glaasjes champagne dragen uiteraard bij aan de jolijt.
foto: Imke Dielen
Ingedeeld onder: mijmeringen, reizen, vrienden | Tags: el dia de los muertos, halloween, London, Natalie
Hoe het was, vraagt u? Geweldig, zeg ik u! Maar kijk vooral zelf.
Jawel, goeie dingen komen met z’n tweeën. Ik ben nog niet vertrokken naar Londen of het volgende vliegticket is ook besteld. Ik ga naar New York! In april! Met haar! En ik heb er zooooo’n zin in!
De stad staat al jaren hoog op m’n verlanglijst, dus ik ben blij dat ik binnenkort écht in de Grote Appel mag bijten.
Tips zijn welkom, al haal ik er ook al veel bij Gudrun, die er van haar fiets viel en bij Lilith, die in januari naar NY gaat en ook al veel goede suggesties krijgt.
Yes! Het had allemaal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk ging die vervloekte kogel toch nog door de kerk en heb ik mijn ticket naar Londen aangeschaft. Volgende week stap vrijdag stap ik in Brussel op de trein om er op station London Pancras (ik blijf maar ‘pancreas’ denken/zeggen) weer uit te stappen. Geweldig vind ik het dat Londen zo goed bereikbaar is per trein. Ook nog eens very Kyoto.
Natuurlijk zou ik er allerlei interessante high brow culturele activiteiten kunnen ondernemen, maar die staan dit keer niet op het program. Wat dan wel? Ik zal er op jacht gaan naar Krispy Kreme Doughnuts (ow, alleen de gedachte al doet me kwijlen), hier en daar een pint ([paaint] dus, mind you) in een pub nuttigen, misschien ergens een concertje meepikken en de Lush leegkopen (uiteraard). 
Maar bovenal genieten van de reunie en vier dagen bijkletsen met mijn toffe ex-buuv / geestelijk moeder van Truceatthemargins. Bovendien viert zij dat weekend haar dirrrty 30 b-day purrrty. Het thema is de Dia de los Muertos, dus denk liters tequilla (ehem, geef mij twee shots en ik lig naast mijn barkruk), massa’s leuke mensen, rozen en gedans op graven. Arrrriba!
Na het bijna 4 jaar zonder fiets gesteld te moeten hebben, ben ik superblij dat ik sinds gisteren de trotse eigenaresse ben van een mooie Norta-fiets. Norta en ik konden het al direct goed met elkaar vinden: ze is lekker stevig en degelijk, doch sportief en voorzien van rembekrachtiging en maar liefst 21 versnellingen. Ik werd er gewoonweg erg gelukkig van om te constateren dat de weg tussen werk en woonst een aangenaam parcours bleek, dat ik telkens af weet te leggen in 15 tot 25 minuten. Al dan niet enthousiast doortrappen en stoplichten zijn hier uiteraard de variabelen. Toch een leuk verschil met 45 minuten in de auto…
Omdat ik je graag laat delen in het geluk, geef ik bij deze een supertip voor wie eveneens een (nieuwe) fiets kan gebruiken: ga eens langs bij Rent A Bike, Lijnwaadmarkt 6 in Antwerpen (da’s bij de Fortis op de Melkmarkt linksaf). Laat je adviseren door de aimabele fietsenboer uit de buurt van Amsterdam en profiteer nog deze laatste 2 (?) weekjes van goed onderhouden fietsen aan zeer schappelijke prijzen.
Ja hai! Eindelijk was het eens aan Y. en mij om van een ik-mag-toch-wel-zeggen verdiende vakantie te genieten. Lamlendig luieren op stranddoeken hebben we echter maar 1 uurtje gedaan: we plakten aan ons Melt! avontuur namelijk nog een uitgebreide tour de force die ons langs Berlijn, Gdansk, Bialystok, Krakau en Dresden bracht. 4000 kilometers later zijn we gezond en gelukkig (edoch met een stuk bumper minder) teruggekeerd. Hoop gezien, hoop gedaan, hoop gekampeerd en dus een hoop gereden. Maar het was tof. Polen is een aanrader. Al moet je de onvriendelijke mentaliteit van de Polen erbij nemen. Of een grondige cursus Pools volgen voor je vertrekt, dat kan ook helpen.
De fotorolletjes zijn in ontwikkeling. Ik zal proberen later nog een uitgebreid verslag te posten mét (bewegend) beeldmateriaal.
