Gekkenhuis! Wat was april een maaaanische maand! In tamelijk positieve zin dan toch.
3 & 4 april: STRP-festival
Ligt het aan mij of zijn de eerste keren dat je een festival meemaakt meestal de beste? STRP was leuk, maar de editie van vorig jaar staat me iets overweldigender bij. Mijn officiële verslag lees je hier.
18 & 19 april: weekendje Durbuy
Smakeloze bestemming, ik weet het, maar ik had nog zo’n cadeaubox (van Franse makelij) liggen en die moest op. Durbuy was de dichstbijzijnde bestemming en Y en ik zijn niet vies van een beetje moeilijk doen, dus gingen we voor het klim en klauterparcours van de Via Ferrata. Ik heb geen talent, maar ergens doe ik dat wel graag, klauteren. En moeilijk doen dus.
Mijn ex-collega’s lachen altijd met het parcours. Het zou kinderspel zijn, niets voorstellen, enzoverder. Nou, dat hebben we geweten. Al bij het eerste laddertje kreeg ik het even te kwaad, ik had geen idee hoe ik het aan moest pakken. Regelmatig moet je je lijf vertellen dat het heus wel goed komt, voordat je jezelf over een rots werpt. Ik was ook best blij met die paar uurtjes sportschool, want zoveel kracht heb ik van nature niet in mijn armen. Ik vond het al met al dus een best pittig, maar wel tof parcours. Smaakt naar meer. Van 2*-hotel L’Esplanade had ik heel lage verwachtingen, maar de kamer was erg ruim en er was een riante douchecabine. Kon slechter. Een vervelend voorval met de auto was een dikke domper op de feestvreugde.
21 t/m 29 april: Citytrip New York
Opvallend veel mensen vroegen me waarom ik naar New York ging. Voor mij is het antwoord zo evident: New York moet je toch gezien hebben? De reis ernaartoe kostte Chantal en mij 36 uren, van deur tot deur. De overnachting op de harde grond van Washington Dulles airport kregen we als extraatje erbij. Onze bagage deed er nog iets langer over. Een bepaalde luchtvaartmaatschappij kan zich nog aan een brief verwachten (van ons en van de andere honderden gedupeerden, waarschijnlijk). Maar dan eindelijk in New York, herenigd met onze spullen en na eindelijk een goede nachtrust gehad te hebben, waren we niet te stoppen.
We hebben vooral veel rondgelopen en van het New Yorkse leven geproefd door er af te spreken met locals en te CouchSurfen in Brooklyn. Zodoende hebben we weinig toeristisch gedaan, maar wel de stad ‘beleefd’. Dankzij ultieme insider tips belandden we zodoende in een hippe underground club en heb ik de aarde gered door m’n leven te wagen in een intergalactische battle in Washington Square Park.
En geshopt natuurlijk, wat dacht je! De buit is bescheiden, doch de moeite waard. Afgezien van dat leuke vintage jurkje dan, waarvan de naden het al bij de eerste draagbeurt begaven. Anyway, ik wil sowieso nog terug naar die stad. Zou er zelfs best een tijdje willen wonen.
Een tijdje terug viel hier een hyperdeluxemodernesuperflashy bakvorm op de mat. Piet Huysentruyt probeerde vanaf de sticker mijn vertrouwen te winnen met zijn bekende smile. Point Virgule, zo heet de door hem geïnspireerde productlijn. De bakvormen zijn gemaakt van polymeer en ontwikkeld in samenwerking met de NASA. Nou nou. De makers pretenderen tevens dat de Point Virgule bakvormen energiebesparend, geschikt voor diepvries, oven en microgolfoven zijn. Ik ga ‘em deze eerste keer gewoon eens testen op gebruiksgemak.
Ik wilde een lentebaksel maken en het duurde even voor ik had bedacht ‘wat dan’. Nu ja, wat zegt nu harder ‘Léééénte!’ dan een radijsje? Ik ben bovendien helemaal verliefd op die schaamteloze roze-rode kleur. Gecombineerd met groen en geel moet dat toch een vrolijk resultaat geven?
Ingedeeld onder: beauty, fashion!, marketing, oooeh, reizen, shopping, vrienden
Nog altijd kan ik er niet helemaal bij met mijn verstand. Ben ik echt zaterdag even op één dag tijd op en neer naar London geweest? De eerste keer dat ik naar London ging, het moet 1997 zijn geweest, was dat met de ferry. De nachtferry welteverstaan. Na een nachtje op de golven van de Noordzee zag je tijdens het ontbijt de Britse kust traag dichterbij komen. Toen kwam er de fastferry, een hoovercraft. In ongeveer 3,5 uur werd je van de ene naar de andere kant gebracht en werd je meestal ook heel erg misselijk. En nu, met de Eurostar, duurt de reis nog maar 1 uur en 50 minuten. Nog geen twee uur! Een enkeltje Amsterdam, Keulen of Luik vanuit Antwerpen neemt al meer tijd in beslag! Geflipt, zeg ik u! Volgens mij is een retourtje London nu zelfs 50% goedkoper dan 1997 met de ferry, maar pin me daar niet op vast.
Waar ik al helemaal niet bij kan is hoe verschrikkelijk rotverwend my fellow girl geeks en ik zijn. Paris Hilton zou er van gaan blozen! Dit alles in het kader van Girl Geeks Shopping in London, oftewel #GGSL. Laat me even resumeren hoe de dag er gisteren uitzag.
Om 6 uur zou de wekker afgaan, maar om 5.50 uur word ik al wakker, dat is typisch voor mij. Iets voor 7 uur tref ik Annemie en Marijke op Antwerpen Berchem. We treinen naar Brussel Zuid om daar de andere girl geeks te ontmoeten. Daar doen we allemaal de truc met de SIM-kaart en even later kunnen we (bijna) allemaal vlot internetten op onze gsm’s dankzij Mobile Vikings. Handig, want onze missie is vandaag al onze belevenissen te livebloggen op een door Eurostar zelf ontwikkeld systeem. We sturen er Tweets naartoe, de laatste Flickr foto wordt erbij getoond en als je het adres invult verschijnt je locatie op een Google Map. Ook krijgen we een flashy witte zak met geeky chick in glitterprint en het motto van vandaag erop gedrukt: “Girly & geeky shopping in London!” (thx Eurostar). Geen excuus dus meer om het te vergeten en iets anders te gaan doen. Er in zit nog een USB-stick (thx Eurostar), alle informatie, een Regent Street kortingskaart, een stapeltje shoppingvouchers en de tickets voor de reis (thx again Eurostar). Het is precies een schoolreisje en boy do I love schoolreisjes. We krijgen ruimschoots de gelegenheid om het luidkeels leuk te hebben, want we hebben de gehele Leisure Select coupé voor onszelf. Het prima ontbijtje en de twee glaasjes champagne dragen uiteraard bij aan de jolijt.
foto: Imke Dielen
Ik wilde een leuke intro schrijven over mijn passie voor thriften, maar toen vond ik deze post van Fay en zij komt met precies dezelfde drijfveren op de proppen als ik naar voren wilde brengen. Alleen vond ik nog geen tof gesigneerd boekje van Chriet Titulaer met postkaarten uit Liberia erin. Je kunt niet alles hebben.
Sinds de laatste jaren spits ik me vooral toe op kleding en schoenen. En ik moet zeggen, niet zonder succes. Ik heb er wel een radar voor, denk ik. Daarnaast kan ik (zoals eerder gezegd) niks weg gooien. Ik wacht geduldig tot een trend van welleer weer terugkomt (it always does) en thaadaaaaah! ik trek zo een passend vintage stuk uit de kast, als ware het een konijn uit een hoed.
Op mijn 17e kocht ik de mooiste schoenen van de wereld: een paar gebloemde Dr. Martens. Ik droeg ze met liefde en verzorgde ze zo goed dat ze nu nog als nieuw zijn.
En laat het nu eindelijk aan de Docs zijn om terug te komen! Je kunt ze spotten in fashion mags (in knalroze lak!! whoaa!) en in de etalage van Sasha. En aan mijn voeten. Tegenwoordig kosten ze het dubbele van wat ze destijds kostten. Toch weer goed voor een bescheiden binnenpretje.
Al blijkt nog niet iedereen voorbereid op de Doc revival, merkte ik aan de blikken. Maar who cares, die dingen zitten nog altijd werelds. Wie doet er mee?
Trixie is er! Wat een plezier toch om met zo’n papiertje naar de plaatselijke GB te vertrekken en buiten te stappen met een biefstuk en een grote envelop van Trashy Diva uit de US of A met daarin een nieuwe jurk. Even later flatteerde die jurk mijn eigen biefstukjes. Het is een dotje.
Trixie op foto vangen bleek moeilijker. Van de low res foto’s maakte ik dan maar dit:
Ingedeeld onder: mijmeringen, shopping | Tags: billy, Brussels Girl Geek Dinner, BUST
Tijdens de vorige Brussels Girl Geek Dinner werden wij, girl geeks en Open Coffee Club boys, niet enkel verwend met pizza’s, wokjes, Carlsberg, wijntjes en 2 presentaties over vrouwen en hun shopgedrag, maar kregen we bovendien de ultieme gadget om ons eigen shopgedrag eens onder de loep te nemen. Billy is een revolutionair nieuw betaalsysteem om cadeau te geven aan wie jij vindt dat het verdient. De gelukkige ontvangt via sms een code om zijn kaart te activeren en kan vervolgens op het internet gaan shoppen voor het vastgestelde bedrag. Billy kan overal besteed worden waar MasterCard geaccepteerd wordt.
Nice, I got money to spend! 50 yeppos om precies te zijn. Dat is een kleine 70 dollar- well helleuh! Nu alleen nog beslissen welke shop ik binnenkort ga spekken. Ik twijfel tussen de volgende zaken:
* een abonnement op BUST Magazine. Was een tijdlang mijn lijfblad. Het zwakte echter gedurende mijn abonnement iets af in coolness, maar ik denk dat het een 2e kans verdient.
* parfummetjes van de heksjes uit het Black Phoenix Achemy Lab. Vier jaar geleden al eens besteld en werkelijk waar, zelfs ik als professioneel Lushette had nog nooit zo’n geursensatie beleefd. Vooral Spellbound was mij op het lijf geschreven (ook volgens mijn omgeving).
* nieuw in de hotlist: de Trixie dress van Trashy Diva. Vandaag ontdekt via Only Shallow (en die weer via Stas) and now I am totally in love. Twijfel dan nog tussen zwart of rood…
to be continued…
