In mei 2008 ging het theaterstuk Pubers bestaan niet, van Ontroerend Goed in première. Ik had het destijds zo druk met “o boy! o boy! o boy!” roepen, mensen erover vertellen, de website in de gaten houden en vooral genieten van Koba’s geweldige schrijfsels, dat ik prompt naast het net viste wat kaartjes betreft. Alle shows in Gent waren in geen tijd uitverkocht.
Lesje geleerd: toen er een nieuwe reeks voorstellingen in de Kopergietery aangekondigd werd, greep ik tijdig mijn kans en bestelde ik maanden vantevoren 2 kaartjes.
En na de voorstelling riep ik weer van “o boy! o boy! o boy!” en: “welk een feest!” De voorstelling bestaat uit één scene, die een aantal keer herhaald wordt, steeds op een andere manier. Uiteindelijk ontaard de boel op het podium tot een grotesk festijn, waarna iedereen wel een douche kan gebruiken. Ik wil er niet te veel over verklappen, want deze voorstelling moet je echt zelf gaan zien.
foto: Ontroerend Goed site
Voordien dacht ik dat ik zou gaan terugverlangen naar mijn eigen puberteit. Maar hell no, eigenlijk was ik na afloop alleen maar blij dat het voorbij was. Dit in tegenstelling tot regiseur Alexander Devriendt, die bekende weer geregeld op een brommer rond te karren en zijn 2e puberteit te beleven.
De dolle boel op het podium is werkelijk een feest om te zien, vooral doordat de pubers in kwestie spetteren van er zo’n plezier in te hebben. En ik ben niet de enige die er zo over denkt, want de show heeft onlangs een belangrijke theaterprijs gekregen en de pubers gaan binnenkort op een serieuze wereldtournee. En dan is dat echt van Berlijn naar Nieuw-Zeeland en over Canada terug richting Milaan, hè! Ok, dáárvoor zou ik nog best willen teruggaan naar die tijd.
Het enige jammere is dat je de monologen soms slecht kan verstaan. Maar wij zaten dan ook al een eindje van boven.
Ook was het geweldig leuk om nog eens vele oude bekenden tegen te komen en een klapke en een dankje te doen in de ‘foyer’. En hoe sjiek klinkt dàt dan weer om maandag op het werk te vertellen 
Stom stom stom. Weken hield ik op Gentblogt de ontwikkelingen in het oog rond de nieuwe voorstelling van theatergezelschap Ontroerend Goed, getiteld Pubers bestaan niet. En jawel, nog speel ik het klaar om de eerste reeks voorstellingen te missen. Gelukkig komen er nog kansen: ergens tussen 21 en 25 mei ben ik vast van zin om de Kopergietery te bezoeken voor deze, inmiddels fel bejubbelde, voorstelling. De pubers spelen ook nog in andere zalen, dus grijp uw kans. Op het eerder genoemde Gentblogt hield de 14-jarige Koba een dagboek bij. En die madam kan nu al zo hemeltergend waanzinnig tof schrijven dat je bijna geneigd bent om jankend de handdoek in de ring te smijten. Maar dat zal ik toch niet doen. Ik zal nederig doorschrijven in haar schaduw.
