Het is een rare, emotionele en drukke week. Een paar daagjes quality time met mijn ouders heeft veel deugd gedaan. Ik kan er weer effe tegen, ook al wacht een zenuwslopend spannende tijd.
Van een wat lichter allooi: morgen wacht verhuizing nummer 13 (als ik mij niet vergis). Grappig, ons nieuwe huisnummer is ook 13, bedenk ik juist. Goed dat ik niet bijgelovig ben en dus ook geen tijd ga verliezen met om de verhuisladder heen lopen en zo. Anyways, een nieuw hoofdstuk dient zich aan. Het zal zich afspelen in Antwerpen.
Wel, als we het dan toch over mijn lijn hebben: ik vind het soms verdomd jammer dat ik niet tot de categorie mensen behoor welke bijna niet eet in neerslachtige tijden. Nee, ik troost mij met comfort food. Lots please. Met als gevolg dat ik me dan én slecht én misselijk én -twee dagen later- behoorlijk blubberig voel (wat ook niet goed is voor mijn gemoed). Nu zal niet eten ook zijn nadelen hebben, maar dat terzijde.
Steekwoorden: papa, gezondheid, nierdialyse, etc. Ik neem nog een boterham met kipsalade. And yes, I could use a hug. Very much indeed.
