Het EK is voorbij, voor de Nederlanders dan toch. De vlaggetjes worden binnen gehaald en de welpies verdwijnen in een lade. Jammer, ik had graag nog een editie van het voetbalbal van F.C. De Unie meegemaakt (was ziek dit weekend. Hoe lullig! In het weekend ziek zijn!!). Gelukkig hebben we de foto’s nog (je herkent mij aan een oranje shirtje en een glas Heineken in de hand).
Met een voetballer aan mijn zijde brandt in onze huiskamer het groene vuur natuurlijk volop deze weken. Tot zondag 29 juni hoef ik me geen illusies te maken over romantische avondjes bij kaarslicht of hand-in-hand flaneren over één of andere strandboulevard terwijl we de zon in de zee zien zakken. Neen, pizza’s, pasta’s en andere gemaksmaaltijden voor de tv zullen minstens evenveel waardering (en aandacht) krijgen als mijn exorbitantste keukencapriolen. Ik ben geen voetbalfan en mensen met oranje schuim-toeter-hoeden begrijp ik niet. Maar resistance is futile, het is buigen of barsten voor het EK-voetbal. Een beetje hilarisch was het wel om vorige week thuis te komen en mijn Belg in een belachelijk oranjetenue aan te treffen, want ja: hij staat als één West-Vlaming achter Oranje. Ik zal er maar naast gaan staan.
En dan was daar de eerste match van mijn heimat’s ploeg. Y. trok een schattig shirtje aan en ging de match 2 km verderop, net over de grens dus, in een Nederlands cafeetje bekijken. Fine, dacht ik, gaf een kus en werkte mijn petticoat af. Het was juist tegen het einde van de eerste helft toen ik de tv aanzette en de 2-0 in het voordeel van Nederland zag staan. Hmm, toch wel knap. Even heb ik nog gezocht naar mijn ruggengraat, maar een oranje kledingstuk en het café had ik eerder gevonden.
En zo zag ik dan toch nog de derde goal, met een Heineken in de hand, naast mij een bende Belgen die ‘hup holland hup’ scandeerden: het begin van de wereldvrede.
En vrijdag ga ik er helemaal voor: F.C. De Unie in Rotown, met oa de matties van 113b.
